Ben ik nu republikein? (een voorzichtig verhaal deel een)

Net als de meesten van jullie heb ik natuurlijk afgelopen vrijdag, de 27ste april, naar het Koningsdag gedoe gekeken. De Koning was in Groning, zoiets dan, hele flauwe woordspeling van mij, ik geef dat toe.
En ja, ik heb een uurtje van het optreden gezien, van, zoals Wim Sonneveld het in zijn heerlijke conference als De Stalmeester, zie het op youtube, noemde: "De franje van Oranje, het vertoon van de kroon." En dat met die aanstekelijke lach van hem. Van Sonneveld dus. Natuurlijk had ik eerst even de beenspieren getraind, de ketting strak gezet, kortom een dik uur gefietst en zat ik lekker uit te zweten bij het Oranje feest in 'Stad', zoals Groningen door de Noordelingen wordt genoemd. (Ik ben zo een Noordeling. Ik ben geboren en getogen in Drenthe, sterker, in de Veenkolonieen van Oost Drenthe en wij, als gemeenschap, waren altijd meer georiënteerd op 'Stad' dan op Assen, de hoofdstad van Drenthe. Raar genoeg? Nu ja, ons dialect was meer Gronings dan echt Drents? Ik ken de stad Groningen dus overigens wel een beetje, ik heb er wat jaren doorgebracht.

Goed, ik keek dus naar het Koninklijk gezin in een feestvierende, met studenten en vrolijke burgers uitgedoste, stad en ja, het kriebelde, toch, dat koninklijke gezin, raar maar waar.
Ik zag een leuk gezin, een pa en een ma, met drie leuke meiden, die allemaal leuk deden en gezellig deden en gewoon leken langs allemaal dranghekken, allemaal handen schuddend en 'selfies' makend en ik dacht: ja dat is Ons Nederland,  dat is onze cultuur. 
De lief en ik hadden het er nog over. 'Goh', zeiden wij, 'zou je dit mee kunnen maken in België? Dat die stijve hork van een Filips, die door zijn volk wordt aan geraakt? Of die 'truitte royale' van een Mathilde, die al helemaal geen gevoel in der donder heeft? De UK? Met dat stijve zooitje magoggels op de troon? Of die stijve Noren? Of dat afstandelijke Zweedse Koningshuis, dat nog afstamt van Napoleon Bonaparte?' Het Spaanse Koningshuis? Bestaat dat nog? Nee, wij dachten het ook niet. 

Maar. zoals ik al zei, ik zat net een boek te (her)lezen over Bernhard, de 'schavuit van Oranje' en ik dacht: waarom mot je nou zo nodig blij zijn met die Oranjes? Nu ja, met die Bernhard niet natuurlijk, een dief en opportunist van het zuiverste water. Maar moet je blij zin met Juliana? Nu ja, misschien een beetje wel, ze was wat 'dodderig,' zeg maar en ze had ze niet helemaal bij elkaar, als je me begrijpt. Ze sprak, net als haar dochter Irene dat later deed, met bomen en zo. Maar, met Beatrix had ik ook al helemaal niets hoor. Een arrogante tante, begreep ik, uit de verhalen. Ze wilde weer 'majesteit' genoemd worden, nadat haar moeder gewoon mevrouw wilde worden genoemd.
Willem Alexander wilde dus geen Koning Willem Vier worden genoemd, wat ik jammer vind, overigens, ik hou wel van tradities, maar soit. 
Ik keek naar het volksfeest en begreep. Ik begreep dat Oranje, de kleur en het huis, een bindende factor is in ons land, bij ons volk. Oranje heeft veel te maken met onze 'identiteit.' Oranje heeft ook alles te maken met ons land naar 'buiten'. Bij diverse schaatskampioenschappen is Oranje de meest geziene kleur in de stadions, bij het internationale voetballen, nu ja, dat stelt niet meer veel voor tegenwoordig, was Oranje de kleur op de tribunes.

Maar goed, dat boek dat ik (her)las over Bernhard heette: 'Niets was zoals het leek' en was geschreven door Gerard Aalders. De man is historicus en was/is verbonden aan het NIOD. Ik ken hem persoonlijk, overigens. Ik heb hem een aantal malen gesproken en wat mails met hem gewisseld. Ik was/ben overigens niet zijn 'beste' vriend, zoals Jeroen Krabbe, je kent hem we, een popie jopie, van een BN'er, dat zou zijn geweest met die Prins Bernhard, zoals Krabbe overal meende te verkondigen. "Ik was de laatste echte vriend die hij belde" kraaide de kladschilder zelfs. Maar weer: soit.
Aalders, ik kom nu aan mijn eigenlijke verhaal, heeft een zoveelste en gelukkig kritische boek over het koningshuis geschreven. Het gaat in dit boek over de rol van de toenmalige Koningin Wilhelmina, die, in mei 1940, de Oranje traditie getrouw (zoals in 1795), weer haar volk en vaderland liet zitten en naar de UK vluchtte met haar gezin en haar geld en bezittingen. Ze werd door bepaalde historici enorm bewierookt als een heldin die de Nederlanders in bezet gebied enorme harten onder de riemen stak, maar dat was natuurlijk helemaal niet waar. Ze was een klungelige vrouw. Ze had ook totaal geen idee van wat zich in ons land, in die bezetting jaren, afspeelde. Ze had geen benul van het lot der Joden, (ze verbood, ik schreef het al, een Joods opvang kamp in de buurt van Het Loo) ze wilde gewoon een maatschappij terug vinden zoals ze die voor de oorlog had achtergelaten. Met veel adel en mensen die haar hielen likten. Wilhelmina was geen democraat.

Over dat boek werd en wordt natuurlijk schande gesproken en Aalders wordt verketterd op allerlei FB groepen. Van een van die groepen was ik ook ooit lid. Ik ga die naam niet noemen, maar de discussie was zo hevig en ik (Aalders natuurlijk al helemaal, in ieder geval op die FB pagina) werden zo aangevallen dat ik dus die groep heb verlaten.
Heel langzaam word mijn hekel aan Oranje groter.  
Ik ga je meer vertellen na het lezen over Wilhelmina!

Een hevige discussie. Wilhelmina en haar rol in WO 2.

In ons land worden er eigenlijk niet meer erg zinnige discussies gevoerd, is mijn mening. Alles wordt tegenwoordig op en in de sociale media geuit en dat gaat, over het algemeen, gepaard met nogal wat verwensingen en het toe dichten van ziektes en overige nare zaken.
Geloof me, ik las vandaag in De Volkskrant een heel artikel over Facebook en hoe dat (niet) gecontroleerd, gemodereerd heet dat geloof ik, wordt. Lees het artikel en de haren rijzen je ten berge. De Nederlander is de meest fanatieke haatzaaier, schelder, ziekte aan jagende, intolerante m/v, vooral m, denk ik, ter wereld. Nergens op 'dees aardkloot' wordt zoveel haat verspreid als in ons land, door ons volk!
Ik had me, een tijd terug, voorgenomen om niet meer mijn eigen mening of mijn 'empfinden' te verkondigen in mijn schrijfseltjes, maar wat er nu aan de hand is wil ik niet onbelicht laten.
Ene Gerard Aalders, een goede en bekende historicus, heeft kortelings een boek laten verschijnen, 'het licht laten zien', heet dat geloof ik, over de rol van koningin Wilhelmina en haar rol in oorlogstijd, een rol die niet zo goed was als zij zelf liet voorkomen. Ik heb, eerlijk is eerlijk, het boek nog niet gelezen, maar zal het doen zodra ik bij de bieb kom. Ik moet even Aalders voorstellen. Nogmaals, een historicus, afkomstig uit Overijssel, hij studeerde geschiedenis en Scandivistiek. Hij werkte onder andere bij het NIOD, het Nationaal Instituut voor Oorlog Documentatie. Hij weet dus veel van de tweede Wereldoorlog, mogen we aannemen. Hij is ook een felle republikein en was/is hoofdredacteur van het gelijknamige blad. Zijn voornaamste publicaties gaan eigenlijk over de rol van ons koningshuis in de tweede Wereldoorlog, nu ja, over de minder fraaie rol die voornamelijk door de 'schurk van oranje', wijlen prins Bernhard, vervuld werd. Maar ook zijn, door hem zelf toegemeten en helemaal gelogen na-oorlogse roem als redder des Vaderlands, prikt Aalders in vele boeken door en maakt van de man niets meer dan hij was: een charlatan van het zuiverste water. Grappig genoeg komen er nog steeds nieuwe schandalen over onechte (bastaard) kinderen boven water, door onze Duitse prins, een titel die hij helemaal niet mocht voeren, werden verwekt! De King Kong affaaire? Lees het maar.)
Hij, Bernard, liet doorschijnen dat de Duitsers zich aan hem hadden overgegeven, toen, in Wageningen. Niets is minder waar. De Engelse en Canadese generaals wisten niet eens wie die vogel was en hij mocht, in een hoekje van de zaal een sigaretje roken, dat was het!
Goed, ik heb over het ontbreken van mijn liefde voor het koningshuis vaker in deze Blogs geschreven, dat weten jullie gewaardeerde lezers, ondertussen wel.
Nu ken ik Aalders toevallig persoonlijk. We hebben aardige gesprekken gehad, wel een beetje in het vlugge en ik claim helemaal niet een vriend van hem te zijn, maar ik bewonder hem om zijn schrijfstijl en zijn goed gedocumenteerde verhalen. Ik heb bijna al zijn boeken gelezen. Nooit gaat hij in die boeken over de schreef, hij gaat nooit in op speculaties en speculeert ook niet zelf over niet te bewijzen passages.

Soit, hij heeft nu een nieuw boek geschreven dat handelt over de rol van de toenmalige koningin Wilhelmina, en de totaal overtrokken rol van haar in die oorlog. Zij wordt geroemd als een moeder des lands, maar, niets is minder waar. Om te beginnen is de overhaaste vlucht van het toenmalige koninklijk gezin, met heel veel goud en juwelen en zo, natuurlijk al onbegrijpelijk. (De oranjes hebben een geschiedenis met vluchten, natuurlijk, zie de woelingen in de Patriotten tijd, het gedoe in België in de jaren 1830). De Deense en de Belgische vorsten bleven gewoon in hun land. Maar: ja noem me schandalig, ik geloof dat de Willemien eerder haar enorme vermogen veilig wilde stellen dan haar onderdanen, maar ja, dat is MIJN speculatie.
Feit is wel dat de zogenaamde 'peptalks' die zij, volgens de 'goede Nederlander', continue liet horen op 'Radio Oranje', zoiets,neer kwamen op zes uur radio in vijf jaar! Dus nee, de Willemien deed het al helemaal niet zo goed, dus.
Het boek van Aalders was nog niet verschenen of hij werd 'vermoord' op het facebook. Veel rechtse mensen, vooral in rechtse groeperingen, (ja waarom ik op die pagina's?) hadden, net als ik, het boek helemaal nog niet gelezen, maar hadden nog nooit een boek van Aalders gelezen en reageerden in koor dat het een schande was.
Ik probeerde, jullie kennen me, het genuanceerd voor de schrijver op te nemen, maar haat was mijn deel. Ik probeerde, met argumenten, ik weet best wel wat van geschiedenis, ik lees, dus ik ben, om Descartes fout te citeren, en ja, even snoeide ik de monden, nu ja, de toetsenborden van de fanatici.
Ik werd wel wat onpasselijk van al dat gedoe, maar dat was ik ook al gewend. 


Je mag alles over n.piep, homo.piep, lesbo.piep,vluchtelingen.piep,politici.piep,psv.piep,AJAX.piep, noem maar op zeggen, in de meest grove bewoordingen, maar over de geld graaiende oranjes met een niet fraaie rol in de geschiedenis mot je afblijven? Maf!

Boeken maar vooral gebeurtenissen (3)

  

En ja, niet alleen boeken veranderen je leven natuurlijk, hé? Dat is nogal wiedes. Vooral gebeurtenissen en mensen om je heen, bepalen/veranderen je leven. Verkeringen, scharrels, partners, soms ex partners geworden, je kinderen en vooral je kleinkinderen veranderen je leven.
Maar ook je vrienden. Vaak waren dat eerst collegae, maar uiteindelijk werden dat vrienden. Over mijn ex partner kan ik kort zijn. Een huwelijk dat niet deugde, dat helaas wel tien jaar duurde, maar haar ziek ik nooit meer. De moeder van mijn oudste zoon, natuurlijk, dus via zijn kant hoor ik nog wel eens wat. Ze is niet gelukkig, ze heeft het niet breed en dat maakt mij dan weer gelukkig.
Ze heeft me zoveel pijn gedaan, dat is "niet te filmen" zoals men ooit zei.
Mijn huidige partner, de Lief, heeft me natuurlijk veranderd, zoals ik haar waarschijnlijk ook veranderd heb. Mensen moeten door deuren kunnen en  afspraken maken en zo. Je moet een, noem ik het goed, een symbiose, aangaan. Dat gaat in onze relatie goed. Ok, der is altijd wel eens een enkele keer wat, hoor. Onvree hoort af en toe, kort, in een relatie. Wees eerlijk. Maar dat zijn dingetjes, niks ernstigs. Ik ga daar nu niet over door, jullie herkennen het zelf wel.

Over collegae die je leven veranderen? Jullie, lezers, kunnen dat zelf bepalen. Jullie, lezers, hebben nu een leeftijdsgroep en hebben een carrière (gehad) waarin jullie levens veranderd zijn door die collegae. Hopelijk, zoals in mijn geval, vaak ten goede, soms ook heel nadelig. Helaas dan.
Ik zie sommige van mijn ex collegae regelmatig. Ik ben lid van een vrij exclusieve club gabbers die elkaar op regelmatige basis zien, ik schreef er eerder over. Wij, allen, zijn oud ziekenpa's van ooit bij de Marine en ja, wij waren, allen, behoorlijk kritisch naar de hogere medische Marine leiding toe. Zoals in elke besloten club, zoals de SS, de Nazi's en de NSB, waren de mensen die aan de top van die hogere Medische Marine staf stonden zo corrupt al maar mogelijk. Voorbeeld: ze speelden elkaar baantjes toe, ze beoordeelden elkaar veel te hoog (denk aan een slager die zijn eigen vlees keurt), ze gaven, in de baas zijn tijd aan marine mensen, bijvoorbeeld zogenaamde Rode Kruis reanimatie cursussen waarvan ze het geld, in de baas zijn tijd verdient, in eigen zak staken, ze zorgden ervoor dat ze nooit op een nare uitzending hoefden, maar zorgden wel voor medailles en zo voor die uitzendingen en spelden die haastig op elkaars borst, en al dat soort fraais meer.
(Ik heb een man gekend, ene TC, die nog nooit van zijn leven een voet buiten het Helders tuig ploegje had gezet maar wel allemaal 'bintangs', KM woord voor 'ster', dat zijnde een medaille, had voor dingen die hij nooit had gedaan en plaatsen waarvan hij niet eens wist dat ze bestonden.

Mannen, en een paar dames, zoals ik, baalden daarvan als een gek en, besloten, nu ja, het was na onze tijd bij de KM, om daar eens over te gaan babbelen met elkaar. Het ging niet helemaal zo, zo als ik het beschrijf, en het werd niet de uiteindelijke drijfveer van onze ontmoetingen. De echte drijfveer was de gezelligheid en de : "Weet je nog.." verhalen. We noemden ons de RenP, de Ruk en Pluk, vernoemd naar 3D kroeg in Mokum Oost. 3D: een donker, duister en dubieus kroegje.
En ja, de frustraties die we aanvankelijk hadden en vooral uitten(en ja een beetje verdronken)  verdwenen (niet echt) als sneeuw voor de zon. Nee, ze zijn er nog. Wij allen, wij de Happy Few van die RenP zijn ooit eens, vaker, soms heel vaak, genaaid door het Helderse tuigploegje.
Maar: wij, de RenP'ers, hebben wel altijd voor hun werk gestaan, zijnde: "de patiënt als eerste, als tweed en als derde". En daarna kwamen je gezin, dan de maten/echte collegae en dan pas je carrière.

Goed. We kwamen samen in een groep die aanvankelijk begon met drie pax, Bertus, Ruud en ik. We 'brainstormden' over al die 'dubbel genaaide', niet door de Helderse club gemogen vrinden en of we de groep niet moesten/wilden uitbreiden en kwamen uiteindelijk, na maanden, met een club van minstens 20 man voor de boeg. Maar ja, dingen gaan zoals ze gaan. Velen wilden wel maar konden niet, sommigen woonden ver weg, denk aan Groningen, Den Helder, Weert of zelfs Brazilië. Sommige mensen kwamen en gingen weer, zo gaat dat. Uiteindelijk bleven we met een man.\/vrouw of 12 over die elkaar driemaal of zo per jaar zien. Biertje, kletsen, herinneringen ophalen en dat soort zaken. Gewoon oude maten die gewoon met elkaar willen zijn. Die naar elkaar luisteren, die elkaar (willen) helpen en elkaar steunen en ja, mensen die gewoon maten van elkaar zijn.

Binnenkort gaan we weer eens samen 'uit' eten. Vraag dat 'uit' niet, da's alleen voor marine mensen. Maar ik weet wel dat die vrienden club me behoorlijk heeft veranderd, me behoorlijk heeft geholpen in sommige dingen en zaken die mijn leven zouden hebben kunnen vertroebelen. 
Daarvoor dank mijn Brothers In Arms, wat dat zijn jullie.

Er zijn vrinden uitgetreden uit onze club, zoals ik schreef. Triest ja, maar ik snap het wel. Er was wrijving tussen sommigen van hun. Maar ik wilde graag dat F. en J. zich alsnog met de club wilde verenigen?

Boeken van en voor mijn leven (2)

Nee, ik schreef al dat er niet veel boeken zijn geweest die mijn leven ALLEEN hebben beïnvloed. Daar waren ook natuurlijk gebeurtenissen voor nodig en bij, maar die kwamen wel, of wierpen zich op, met de keuze voor het leven dat ik wilde gaan lijden of volgen. Die gebeurtenissen volgden de boeken op en later werd het andersom, zeg maar. Ingewikkeld, ja, nogal, maar levens en keuzes zijn ingewikkeld, toch? Ik was net achttien, ik had mijn eerste vriendin en ja, ik wilde wel meer dan alleen maar werken.
Er was een samenhang van dingen. Die eerste relatie die ik had, die eerste vriendin, daarmee kreeg ik ook een (nu ex zwager) die ik nog steeds hoog heb, hij was en is een intellectueel, en hij confronteerde me met en bracht me schrijvers bij als Lampo en Zola en Hermans en Wolkers.
(Geintje tussen door, bij Lampo vond de hoofdpersoon van de roman altijd een 'ragfijn slipje, doorschijnend zodat hij het kleine geslacht kon zien', maar bij Wolkers werd er meteen gerampetampt, zeg maar. Maak je keuze als twintigjarige.)

Maar ja, na de opsomming van de boeken van de MULO zoals die ik eerder heb geschreven, las ik wel meer natuurlijk. Ik begon ook Engelse en Duitse boeken, onvertaald dan, te lezen. En ja, twee boeken die mijn leven wel hebben beïnvloed, las ik ongeveer in dezelfde tijd. Ik was een jaar of veertien, de grote jeugd gevechten tegen de heersende klasse, de regenten, zoals in Parijs en in het Maagdenhuis moesten nog beginnen en de demo's tegen de Amerikanen in Vietnam, van de jaren zestig, de zogenaamde revolutie, mosten ook nog komme, en ik las toen, op die leeftijd, in het Engels, "The Cruel Sea", van Nicholas Monsarrat. In diezelfde tijd las ik ook: "HMS Ulysses", dat fantastische boek van Alistair MacLean.
Na lezing van die boeken besloot ik, opeens en helemaal, dat ik wilde gaan varen, dat ik dus naar zee wilde. Nu ja, daarom niet alleen, natuurlijk. Ik had meerdere zomervakanties doorgebracht bij mijn oudste zus en haar man. Hij was ooit kapitein ter koopvaardij geweest, sterker, hij was zo een goede zeeman dat 'ie op zijn 23ste al kapitein op een coaster was, de jongste kapitein ooit, naar verluidt. Die man maakte me natuurlijk ook wel een beetje gek om te gaan varen. In die tijd had hij een beurtschip van Groningen naar Schiermonnikoog, waar ik dan ook een aantal zomers aan boord was en zo voelde ik medan wel  aardig zeeman.
(Ik wilde van af mijn jongste jaren al weg uit mijn geboorteplaats. Gasselternijveen, een heel aardig en bedrijvig dorp, maar geen dorp met veel uitzichten voor een avontuurlijk mens, zoals ik wel was.)

Goed, dus heb ik meer en dik dertig jaar bij de marine en het Korps Mariniers gediend dus, dus de wereld gezien, dus heel veel meegemaakt en veel verhalen en herinneringen. Bij die memories horen ook boeken: ik las "Honderd jaar eenzaamheid" tijdens een lange periode op Curaçao, toen ons schip in dok lag na een aanvaring in de Bermuda Driehoek.
Ik las "Bear Island" van MacLean, toen we ergens boven de poolcirkel voeren. Ik las een boek over het begin van Australië, toen ik daar was. (Iemand heeft dat boek van me geleend en ja, ik heb het nooit terug gekregen, helaas.)

Dus ja, boeken hebben me, mede, gevormd. Maar gebeurtenissen ook natuurlijk, zoals ik al aangaf. Ik heb mensen kunnen en mogen redden van ongeval situaties, ik was toen nog, geen, totaal onzinnige, BIG geregistreerde, KM verpleger. Ik had geen zogenaamde BIG registratie, ik was gewoon een "ik-doe-mijn-werk" verpleger. Dat deed ik namelijk dus al dertig en meer jaren. Ik heb nog al wat mensen van de dood opgehaald, in en bij de KM maar ook later in mijn verdere leven, in een super, waar ik toen werkte, doordat ik bij de KM reanimatie had geleerd en niet bij een of ander vage BIG wetgeving schooltje.
Ik moest, een klein voorbeeld over dat BIG gedoe, na dertig jaren praktijk ervaring, van een of ander Harrie leren hoe ik moest hechten? Ik vroeg Harrie of hij wel eens bij windkracht negen op een slingerend schip een slagaderlijke bloeding had gehecht/onder controle had gekregen, een man met een totaal infarct drie dagen in leven had gehouden midden op de Atlantische?  (Pratijk dingen van de KM ziekenpa) Harrie vond dat die vraag er niet toe deed. Ik zei dat ik de BIG wet er niet toe deed vinden en verliet de cursus. Ik ben nooit meer wat geworden, natuurlijk!
(Ja, da's echt pissig hoor.)

Op aanraden van vriend Frans, lees ik momenteel het boek over de familie Six, geschreven door Geert Mak, die een vriend zou zijn geweest van Lubbers. Dat pleit al weer tegen Mak, die ook nog eens heel policor is, maar wel heel goed schrijft.
Het veranderd mijn beeld op Lubbers niet hoor, een nare man.

Een boek dat mijn leven veranderde? (deel een van vele)

Ja, ik kreeg die vraag weer eens, niet zo lang geleden. Ik kon daar toen niet onmiddellijk een goed antwoord op verzinnen. Ik ben dan misschien een beetje traag, maar ik moest toch inderdaad wel over die vraag nadenken. Ik ben der nu ondertussen wel uit, hoor, ik heb er veel over nagedacht en ja, ik kan die vragensteller, het was zo een FB vraag, van een groep die direct een antwoord willen, wie weet moest Zuckerberg het misschien wel du moment aan Trump melden, toen niet zo snel beantwoorden.
Nu ik wat tijd heb gekregen weet ik dat er niet een (1) boek is geweest dat mijn leven heeft veranderd, maar dat dat meerdere boeken zijn geweest. En nee, de Bijbel staat er niet bij, dus, vrienden van de geloof gezindte, haak meteen maar af. Nee, ik, nu ja, mijn leven, is veranderd door vele boeken. Maar ook door omstandigheden. Boeken alleen zijn niet genoeg om je leven te beïnvloeden, volgens mij.
(Ten eerste, je wereld veranderd natuurlijk helemaal als je de geboorte van je kinderen of kleinkinderen meemaakt, die gebeurtenissen leggen je een beetje lam. Het overweldigt je. Je kunt boeken of films vergeten, maar kinderen of kleinkinderen gelukkig niet, nu ja, wij, de lief en ik natuurlijk, niet, maar dat geld ook voor jullie, lezers, ga ik van uit.)

Om te beginnen is mijn leven veranderd door gebeurtenissen die ik ooit meemaakte tijdens mijn opleidingen en mijn werk als verpleger bij de Marine. Ik leerde daar wat mensen kunnen lijden aan lichamelijke en psychische problemen en ik hoopte en probeerde daar mijn empathie, nu ja, mijn  zorg, in te steken. Dat woord 'empathie' kende ik, ik was net achttien jaar, nog niet, maar later bleek ik dat wel te hebben gedaan. Dus ja, dat veranderde wel echt mijn leven, het lijden van mensen en mijn (toen bijna nog) puberale houding daar tegenover. Het gooide mijn leven overhoop, nee, het verdiepte mijn leven en het maakte me, denk ik, tot de man die ik nu ben, die geloof heeft  in het goede van de mens. Nee, niet alle mensen zijn goed, natuurlijk ben ik niet zo simpel om dat te geloven, ik kijk naar Assad, naar Poetin, naar Trump en zie dat de wereld niet echt goed is, maar ik geloof in de mens. Ik geloof dat de mensen in principe goed zijn en het beste willen met hun levens. 
Zuks dan.

Ik leerde mijn (gelukkig nu) ex kennen en via haar kwam ik natuurlijk zou ik willen zeggen, in contact met een van haar broers, die mij lezen leerde. Nee, niet Zoals het Abc en het leesplankje, natuurlijk, maar hij, Jan heet hij, wees mij de weg naar de echte literatuur. (Ik heb der eerder over geschreven hoor. Daisne, Lampo, Kerouac, Hermans, Wolkers en, helaas ook met Reve, een kladschrijver in mijn ogen.) Maar ja, dus ging ik lezen, niet alleen de grote literatoren hoor, maar ook schrijvers als Reeman, Innes. MacLean en dat soort boeken en schrijvers.

Daarna kam ik, na enkele jaren, terecht in 'De West', zoals de eilanden groep in de Caraïbische zee heet. Sommige van mijn maten hadden racefietsen meegenomen en ik mocht op een dag eens meefietsen met dat groepje, op een geleende fiets. DAT veranderde mijn leven helemaal. Door het feit dat ik toen ben gaan fietsen, met van die teenslippers aan en een los zogenaamd 'sportwitje' en een korte kaki broek, behorende tot het tropen tenue, en dat ik dat fietsen geweldig vond, op dat gekke eiland heeft mijn leven helemaal over de kop gegooid. Terug in Patria, kocht ik een echte racefiets en fietskleding en werd ik eeen hele fanatieke fietser.
Door dat gebeuren in de West ben ik een fiets fanaat en een fiets freak geworden en probeer ik, jaarlijks, 10.000 kilometer te halen. Dat lukt niet elk jaar, due to the Global Warming en de vele regen die de klimaatverandering met zich meebrengt!

Goed, over de vele boeken dan en nu een begin van de opsomming. Ik heb het nu even over de eerste drie boeken die mijn leven mede hebben beïnvloed:

1/ Tommy Goes out shooting!Het eerste Engelstalige boek dat ik ooit moest lezen. Dat was in klas twee oif drie van de MULO school en het boek stond op de officiële leeslijst. Het was een flauw verhaaltje, weet ik nog, maar het was het allereerste Engelstalige boek dat ik ooit las. Mijn bibliotheek bestaat nu voor, denkelijk, vijfenzeventig procent, uit Engelstalige boeken en werken. (Op het net vind ik er niets meer over, overigens.)
2/ Emil und die Detektive! Erich Karstner was de schrijver, en ja der motten van die dubbele puntjes op de a. Het was, wederom, een wat flauwig kinderboek, maar ergens onder de flauwe tekst, las je een beetje hoe toen was in het door Hitler bestuurde Duitsland. De Nazi's mochten hem ook al niet zo graag, overigens. Maar: ik merkte dat ik het Duis ook aardig onder de knie had. Ik lees tot de dag van vandaag nog vele Duitse schrijvers. Mijn favoriet is geen classicus, maar ene Volker Kutscher, zie maar even op Wiki.
3/Maigret et la Fantome: Simenon schreef veel en veel boeken over de Franse top speurder Maigret. Helaas is het Frans niet mijn taal, ik red me er wel in, als in in Franstalige landen ben, maar het idioom ontgaat me. Ik zou wel graag willen opsnijden dat ik Voltaire en zo in de originele taal lees, maar dat is natuurlijk gelogen.

Toch ben ik tot het Frans gekomen, ik lees het nu af en toe, door Maigret, nu ja, ook door de dochter van een leraar Frans van die bewuste MULO, maar dat is een verhaal voor later.