Gisteren ging ik naar de bieb. Ik kwam langs de terrassen van de horeca op het 'Stadsplein' en ik zag dat het goed was. Veel mensen konden eindelijk weer een een drankje doen, of een hapje eten in een lekker zonnetje. Ik zag gezinnen maaltijden verorberen. Die gezinnen hadden vast afgesproken om, du moment dat de horeca weer open was, samen te gaan eten. Heerlijk om weer eens te zien.
En, om te beginnen ben ik hartstikke blij dat ik vandaag (nu ja, gisteren kon ik het al, maar toen had ik geen doel) weer eens de HEMA binnen kon wandelen, na bijna een jaar. De HEMA, inderdaad, een van de meest simpele en basis winkels in ons land. Zoals ik al zei: ik was er bijna een jaar, ik overdrijf, maar heel lang niet geweest. Oh nee, ik had niet veel bijzonders nodig, hoor. Ik keek naar wat vleeswaren en zo. Die HEMA heeft, in onze ogen, echt wel lekker "broodopsnit", heette dat vroeger niet zo? Nu ja, beleg dan. (Nee, ik ben geen veggie, in tegenstelling tot de jongste dochter. Wij eten niet veel vlees, een maal per week of zo, maar af en toen een lekkere boterham met bijvoorbeeld Corned Beef, vroeger heette dat 'kornetbief' of met paardenrookvlees of ham, nu ja, dat kan ik niet versmaden.
Dus toog ik vandaag maar eens naar die winkel. Ik was gisteren, het was heerlijk weer, na het fietsen en douchen, even over het 'Stadshart' gelopen, zeg maar het plein in het hart van de stad. Da's natuurlijk niet helemaal waar. Amstelveen, een heerlijke stad om te wonen en te leven, heeft zeg maar twee centra. De ene is het 'oude dorp', rond de dertiende eeuw gesticht, als een klein turf trappers-/gravers nederzetting. Dat nederzettinkje groeide uit en in de jaren 'zestig breidde het dorp zich helemaal uit, door de overloop van inwoners die wat meer rust en groen wilden en dus van de grote Noorder buurstad, Mokum, hier kwamen wonen. (Opvallend is ook dat er veel Joodse mensen in dit dorp/stadje kwamen wonen. Waarschijnlijk beangstigd door de manier waarop er met hen om was gegaan in die afgrijselijke oorlogsjaren?)
Enfin en soit en zo. Vandaag kon ik, konden wij, mensen, stadsgenoten, weer eens naar bijvoorbeeld onze HEMA, winkel voornoemd. Nee, ik heb niet veel met die toko hoor, behalve dat ze hele goede vleeswaren hebben en dat ze ook nog eens leesbrilletjes hebben voor een fatsoenlijke prijs en een heleboel andere zaken. Ik kocht er een goede koptelefoon, voor mijn laptop, om films te kijken, voor een enorme mooie prijs, zeg maar. De winkel had niet echt wat ik wilde, paardenrookvlees was er niet, maar, zei de jonge dame die me te woord stond, morgen komt er weer nieuwe voorraad, dus kom dan even terug. Ga ik natuurlijk doen. Ik kocht dus maar wat andere vleeswaren, blij als ik was dat ik weer eens daar was, de ruimte had.
Maar ja. Dit vind ik naar om te vertellen, het openen van diverse winkels betekent ook, ga me er nu niet van langs geven, dat de 'oudere mens' ook weer op de been is. Goed, ik ben de jongste ook niet meer, maar wat er nu losgelaten wordt op die winkels? In de toko waar ik het uitgebreid over had, zijn, op een (1) na, alle kassa stations gesloten. Je moet dus gebruik maken van 'self scan' kassa's. Hoe moeilijk kan dat zijn? Op enorme schermen en met hele grote letters, wordt aangegeven hoe en wat je moet doen om je boodschappen af te rekenen. KLIK HIER/SCAN DIT/DOE ZO/BETAAL ZO.
Maar goed, dat kwam niet helemaal door, natuurlijk. Ik zag diverse mensen zoeken naar diverse leesbrillen, in diverse tassen, brillen die er niet waren en dus werd er gezocht naar assistenten in de winkel, die er ook nauwelijks waren, naar mensen in hun omgeving, partners vaak, die ook de leesbrillen niet bij zich hadden en natuurlijk werd de rij langer en langer en trager en trager.
De ergernis groeide en groeide. Op een gegeven moment liep ik, vier van de oudgedienden voorbij en hielp een mevrouw met het scannen. Ik draaide me om, riep tegen de rest van de grijsharige- en rollators gebruikers, om om ons heen te gaan staan en probeerde uit te leggen hoe het dan wel moest. De publieke belangstelling van hun kant was aardig groot, het resultaat was minder.
Na een half uur, echt, voor twee pakjes beleg, was ik weer buiten die volks winkel. Vermoeid, gefrustreerd en blij dat ik nu alleen maar naar de Appie moest, waar er natuurlijk ook senioren waren, maar veel meer kassa's (al dan niet met caissières) om bij af te rekenen.
