Tja, Nederland, polderend Nederland zou polderend Nederland niet zijn zonder weer eens een fascinerende, bijna niet helemaal beginnende maar wel de kop opstekende, nog te beginnen, nieuwe rel te krijgen.Nu ja, de rel is eigenlijk al ingegaan voor een feit dat pas volgend jaar waar is. Het gaat namelijk over het 'boekenweek geschenk' 2019. Redelijk ver in de toekomst zou je denken, maar niets is minder waar.
Het thema van de boekenweek van volgend jaar is namelijk: 'De moeder, de vrouw.' Dat boekenweek geschenk wordt geschreven door Jan Siebelink, bekend o.a. van: Knielen op een bed violen. Het essay wordt dan weer geschreven door ene Murat Isik. Van die laatste heb ik nog nooit gehoord, maar dat even terzijde. (Ik moet bekennen dat ik Siebelink niet goed ken. Ik heb wel eens wat van hem gelezen, maar het bereikte me niet, waarschijnlijk omdat ik niet zo een gereformeerde achtergrond heb. Wel heb ik twee van zijn bundels wielrenverhalen in huis en die zijn formidabel goed. Titels? Eerlijke mannen op de fiets en Pijn is genot. Tsja, wat naïef van hem misschien?
Maar goed, eerst ging het allemaal over Zwarte Piet, later over 'bootvluchtelingen die 'immigranten' moesten heten, Marokkaanse crimineeltjes werden Noord Afrikaanse deugnieten en negerzoenen werden zoenen. MANdarijnen mocht dan wel, JODium ook nog net en daarna kwam die hele maffe gender neutraal discussie. Ik kom der niet meer mee uit, eigenlijk.
Lezertjes van dit Blog die geen zin hebben in literatureluur mogen absoluut afhaken, nu. Geen pijn. Maar: ik ga ook even verder over de Zwarte Pieten discussie, nu ja, morgen of zo, over de Policor van onze overheid, over de linkse interlectuelen die juist dit onderwerp, over vrouwen en moeders, willen boycotten, want dat willen ze. (Stappie vooruit: vrouwen kunnen moeder worden, mannen niet: ik bewonder vrouwen om die eigenschap, ik ben zelfs wat jaloers, op die fysieke mogelijkheid, maar goed, mannen moeten al twee maal daags scheren, ook een kunst.)
Maar goed: het gaat dus over het boekenweek geschenk dat, zoals ik al schreef, als titel/thema heeft De moeder de vrouw'' Dat is overigens de titel van een gedicht van Nijhoff. Het gedicht, ik geef het hieronder weer, is niet al te lang en bijzonder fraai. Het gaat over de tijd dat de brug bij Zaltbommel, nu al jaren vervangen door een fraai en nieuw exemplaar en, terecht, de Marinus Nijhoff brug genoemd, net was aangelegd, 1934, en nog een soort Nederlands wereldwonder was:
Ik ging naar Bommel om de brug te zien.
Ik zag de nieuwe brug. Twee overzijden
die elkaar vroeger schenen te vermijden,
worden weer buren. Een minuut of tien
dat ik daar lag, in 't gras, mijn thee gedronken,
mijn hoofd vol van het landschap wijd en zijd -
laat mij daar midden uit de oneindigheid
een stem vernemen dat mijn oren klonken.
Het was een vrouw. Het schip dat zij bevoer
kwam langzaam stroomaf door de brug gevaren.
Zij was alleen aan dek, zij stond bij 't roer,
en wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren.
O, dacht ik, o, dat daar mijn moeder voer.
Prijs God, zong zij, Zijn hand zal u bewaren.
Dus ja, zoals gezeid: alle BN'ers lopen te hoop tegen het feit dat een Man, een man, godbetert, nee, twee mannen, boeken of essays gaan schrijven over 'de moeder, de vrouw.'
Waarom dan, vraag ik me af. Mogen mannen geen boeken schrijven over vrouwen? Nee, nee, nee, is de kritiek van de tegenpartij: ''Een vrouw wordt vereenzelvigd met het moederschap! Dat kan en mag niet', zo kwaakt de getroffen groep. 'Vrouwen kunnen ook postbode of agent zijn', schreeuwen ze. Flauwekul! Vrouwen kunnen hoogleraar zijn, wetenschapper, automonteur, fietsenmaker, hersenchirurg, noem maar op!
Maar vrouwen kunnen EN dus moeder zijn en DUS alle bovengenoemde beroepen. Wij kerels kunnen dat dus niet! Ja, de pappa uithangen, naar voetbal gaan of fietsen met je kinderen, noem maar op of zo, dat kunnen wij wel. Maar moeder zijn? Never. Ik merk het aan mijn lief, na al die jaren en nu dat de kinderen al ver in de volwassenheid schieten. Moeder zijn is heel wat anders. Ik houd van mijn kinderen,ik heb absolute liefde voor ze, love them to death, helemaal, maar ik kan de gevoelens van de moeder niet voelen. De moeder heeft ze voelen opgroeien in haar buik, heeft haar leven met hen gedeeld, iets wat wij, kerels, niet hadden.
Wat Nijhoff en de andere twee schrijvers aangeven, denk ik, is die vorm van de moeder. Ze hangt de was op aan boord van een schip, ze heeft waarschijnlijk nog twee of meerdere kinderen in de roef van dat schip. Ze moet nog koken, die kinderen verzorgen, haar man bijstaan bij het meren van het schip, bij het lossen en laden, wie weet.
Nijhoff bezingt in zijn gedicht dus niet de moeder, maar de vrouw die aan, ik haat het woord, 'multitasking'doet en dat veel beter dan wij mannuh!
Dus ja, dit is een wat vreemde blog, maar zo is het in mijn ogen. Laat 'literair' Nederland nu eens goed dat bovenstaande en fraaie gedicht GOED lezen en dan weer eens oordelen?
