Le Rayon U/De U straal (1)

Tja een vreemde titel voor een blog nietwaar? Lees verder en je gaat het begrijpen!
Wat doe je op een echte Nederlandse zomerdag, als het regent en onweert en je niet kan gaan fietsen? Nu ja, ik ga dan een oude gewoonte weer eens oppikken, namelijk een stripverhaal lezen. Ja, lezen is, naast fietsen, een passie voor me. En ja, ik lees ook absoluut literatuur, hoor. Ik heb de tweedelige biografie over Douwes Dekker door Van der Meulen klaar liggen voor een nabije vakantie, ik heb Marcel Moring, en dat moet met een umlaut op de o, ik weet het, "In Babylon" en "Het grote verlangen" voor de aanstaande herfst of winter gereserveerd, net als de "Ontdekking van de hemel", van Mulisch, een boek dat ik al eerder las, maar hopelijk nu beter ga vinden, als ik het herlees.
Nu is het zomer, ik herlees Bill Brysons boeken vooral en amuseer me rot. Zijn boeken zijn heel vlot geschreven en geven een goed inzicht in allerlei landen en de geschiedenis van die landen. Zoek ze eens op in een bieb of op het net of zo. Ze zijn hilarisch!
Maar strips: dat is voor mij ook alweer zo een zomerding. Ik leerde stripboeken kennen, ooit, heel lang geleden, ik schreef er al over, tijdens lange vakanties bij een oom en tante, met neven en nichten, in Hilversum. Die mensen hadden strips in huis: Suske en Wiske en vooral Kuifje. Ik raakte in de ban van die beeldverhalen. In mijn leven bestonden ze niet, ze waren, de stripboeken dan, te 'stads', misschien, te 'katholiek' misschien, hoewel mijn ouders helemaal niet streng waren, maar ja, misschien hadden ze wel eens een verhaal gehoord over de stripheld "Dick Bos"die nogal verketterd werd omdat het een 'plaatjesverhaal' was.
Maar enfin, ik raakte in de ban van de strips, zonder mijn geloof in echte boeken te verliezen, overigens. Ik las ook Biggles boeken, ik las ook de boeken van Romeijn en Huizinga, ik las boeken van Karl May en Nowee, en ook de eerste boeken van Norel bijvoorbeeld
 Maar goed, strips zijn me altijd heilig gebleven en ik lees en herlees ze nog vaak en veel. Dat begon eigenlijk pas in de zomer van '78. We, mijn ex, de heerlijke zoon, nu al weer vader, en ik waren op vakantie bij mijn oudste zus en haar man, ergens in en langs de Moezel. Ik had genoeg te lezen meegenomen, overigens, maar ook de drie delen van Blake en Mortimer: "Het geheim van de Zwaardvis" de eerste delen van een lang lopende story. (Een verhaal van E.P. Jacobi, hij was een Brusselaar.)
Ik raakte helemaal in de ban van de luchtmacht kapitein en de professor. Het waren natuurlijk figuren die gebaseerd waren op Sherlock Holmes en zijn trouwe medewerker, dokter Watson, maar ja, dat drukte de pret totaal niet. Het waren drie fantastische strips, overigens al jaren eerder gepubliceerd, sterker nog, in 1953 al, maar ja, NL en strips, in die jaren dan, lees boven.
Ik genoot van de tekeningen en van de verhaallijn die zich ontwikkelde. Heel in het kort: Een duivelse volksmenner, a la Hitler, maar in dit geval een man van Mongoolse afstamming, heeft een ultiem wapen ontwikkeld waarmee hij de hele wereld gaat veroveren, geholpen door ene kolonel Olrik. (Onthoudt die naam, hij is de tegenspeler in alle Blake en Mortimer boeken.)
Nu ja, alles mislukt natuurlijk en Blake en Mortimer komen als overwinnaars uit de strijd, maar niet heel eenvoudig. Voor mij was de strip een doorbraak, overigens.
Ik vroeg me af waarom de Belgen een patent leken te hebben op stripverhalen en waarom zij de beste stripverhalen ter wereld schreven? Zie: Kuifje van Hergé, zie Suske en Wiske van Vandersteen, Guust Flater verhalen en zo en zie meer van de Belgische strip tekenaars!
Zie dus ook  en vooral: de Blake en Mortimer boeken E.P. Jacobs, die met zijn 'Le Rayon U', een heel groot oeuvre over Blake en Mortimer begon. Met heel veel toeval kreeg ik dat eerste deel in bezit.
Ik kom daar binnenkort heel vaak op terug.

Zomergasten

Normaal gesproken kijken wij nooit naar dat toch wel heel elitaire VPRO programma "Zomergasten". (De VPRO is in onze ogen een nogal elitaire omroep van "goud-geld verdienende maar oh-wat-ben-ik-toch-links-in-mijn-uitspraken" BN'ers, zoals inderdaad Geert Mak, Paul Rosenmoller, de nieuwe burgemeester van Amsterdam, Halsema, of een of ander links geluid, zoals Terlouw, Oudkerk. Nu ja, je kent ze wel. Soms gaan ze wel eens dieper en zoeken ze een figuur die alle toonaarden van de Vijfde symfonie van Beethoven kan verklaren en waarom die man dat dan wel componeerde en ja, ook vaak komt er wel eens een, in mijn ogen, totaal onbekende zangeres/cabaretier/muzikant voorbij die, in VPRO ogen, helemaal HET is.
Dus nee, wij keken niet vaak naar Zomergasten, het is, zoals gezegd, een programma voor een totaal elitair, erger, vooral linksig, publiek. Maar, goh, ja, dat mag natuurlijk. Elke omroep mag programma's maken waarvan de omroep denkt dat ze voor haar publiek terecht is. Zo hebben de commerciëlen natuurlijk hun (in mijn ogen) ook al ziek makende figuren als Genee en, kom hoe-heet-die-eikel-met-die-snor-nog-maar-weer? Oh ja, Derksens of zo, toch en ja, ze hebben natuurlijk ook ene Gijp. Die man is een volslagen idioot, een man die je moet opsluiten in een TBS kliniek en daarna de sleutel van zijn cel in 100 kuub beton begraven en die 100 kuub beton in de Atlantic storten. Zo erg vind ik die "popu" gozer. Het is geheel onbegrijpelijk dat zo een man nog in het openbaar mag en kan verschijnen. Wat een droeftoeter. (Maar hij maakt duizenden mensen aan het lachen en nu ja, dat mag en moet kunnen!

Maar goed, gisteren daalde het Olympus-achtige programma, ik bedoel dat Zomergasten vindt dat ze heel hoog aangeschreven staan, elitair dus, af naar een niveau ver beneden haar interlectuele, (ja ik weet het, die laatste spelling moet natuurlijk anders, maar toch) status en zo kwam het, misschien om zieltjes en dus kijkers te winnen, dat Louis van Gaal werd genomineerd om aan te zitten. Ik kan de schok van de NL BN intelligentsia herkennen hoor, toen dat bekend werd gemaakt! Louis van Gaal? Een niet politicus? Een niet kunstenaar/flap-schilder/flap-componist/flap-schrijver? Een niet afgestudeerde flapdr..? Een 'common people man'? Iemand die iets met sport te maken heeft? (Schat: wat is sporret, werd in sommige door links getinte, maar tonnen verdienende mensen in huizen in Aerdenhout en Naarden gevraagd.) Maar, die Van Gaal hoort niet bij ons soort mensen toch? Die werkt toch voor zijn geld? 
Nu ja, ik veroorloof me wat van dat soort opmerkingen, maar ver van de waarheid zit ik niet. 
Ik moet eerlijk zijn, ik sloeg ook niet meteen aan op Van Gaal, hoor. Ok, ik weet dat het een enorme goede trainer is geweest en dat hij bepaalde clubs heel hoog heeft gebracht. Dat weet ik van en door mijn oudste zoon, S., ja, die van de 'nieuwe fiets', die enorm geinteresserd is in voetbal en der een heleboel van weet, net als onze kleinzoon Loek, die zelf een hele goede voetballer is. (Het menneke is nog maar net tien en heeft nu al een Gymnasium advies gekregen, Trots? Wij? De grootouders? Maar ook de ouders? Ja, natuurlijk.)
Dus ja, der is verder geen en re.. op tv, en dus keken we naar Van Gaal en, eerlijk is eerlijk, ik moet zeggen dat de man ons intrigeerde. In het begin van het lange interview moest hij wel nog even duidelijk maken dat 'ie zelf vond de opvolger van JC, Johan Cruijff of van Rinus Michels te zijn, maar later ging het vooral over zijn leven. Over het huwelijk met en de dood van zijn eerste vrouw, het opvoeden van zijn dochters, zijn latere huwelijk en veel meer van die human interest dingen. Het werd een vrij fascinerend gesprek, hoewel ik begrijp dat de echte 'die-hard' Van Gaal fans, al snel afhaakten. Vermoedelijk hadden die meer van zijn feiten als trainer willen zien en zelfs die fraaie karate trap was er niet in, maar al met al heb ik genoten van het lange vraag gesprek. Ik ben der achter gekomen dat het weer eens een mens is die je moet leren kennen, net als vele mensen en ja, dat voor in genomen zijn niet echt handig is.
Maar ja, we zijn ook allemaal maar gewoon mens nietwaar? 
Misschien komt Zomergasten nog eens terug met een ander interessant en publiek figuur?

Dick Dreux

Probeer op het net/Wiki of where- and whatever maar iets te vinden over een (mogelijk) totaal vergeten, Nederlandse schrijver, ene Dick Dreux. Ik heb, na heel veel speurtochten, niet alleen op het net, maar ook in bibliotheken en musea, weinig over hem losgekregen. Ja, dat hij ergens rond 1913 geboren was, dat hij zeeman was geweest, dat 'ie op een boot op de Amstel leefde en daar modelscheepjes bouwde, maar verder niet zoveel. Gek eigenlijk. Hij is namelijk een van mijn meest favoriete schrijvers. Nee, Dreux deed niet aan literatuur of literatureluur. Hij schreef voornamelijk historische romans, veelal over gewone mensen die op schepen of in het leger dienden in de zestiende, zeventiende of achttiende eeuw. In die boeken neemt hij het altoos, zou zou hij het hebben geschreven, op voor de gewone man, voor de, zoals we nu zeggen 'underdog.'
Veel van zijn boeken gaan over de zee- en de zeevaart, de marine of de kaapvaart van die jaren, maar hij heeft heel interessant geschreven over de periode van 'Friedrich der Grosse', een zogenaamde verlichte (Pruisische) koning uit het einde van de achttiende eeuw, die nogal opkeek tegen Voltaire, een verlichtte denker in die jaren, eigenlijk de man die de Franse revolutie begon, kort door de bocht.
Het eerste boek dat ik van hem las was "Vals Goud", een boek uit 1961 dat ik pas jaren later las, natuurlijk. Mijn ouders waren lid van een of andere boekenclub, zoals dat was in die jaren en kregen elke maand een 'boek van de maand' toegestuurd. Die werden dan keurig in de boekenkast in de voorkamer, zegt jullie dat nog wat, ik bedoel boekenkast, neergezet en dan ook helemaal vergeten, mijn ouders lazen niet tot nauwelijks.
Maar: ik wel. Ik begon met lezen toen ik al vijf was en dat is zo gebleven. Ik las dus Vals Goud enkele jaren later, ik kwam er achter dat Dreux meer boeken had geschreven en bij broers en zussen, ook al lid van boekenclubs, kreeg ik meer boeken van die schrijver onder ogen, die ik las en leende en vergat terug te geven. Ik genoot van die schrijver. Toen. Nu ken ik zijn schrijfstijl wel aardig, maar elke winter probeer ik nog zijn hele oeuvre te lezen.
Dreux was een man van het volk en hij schreef ook voor het volk. Al zijn boeken werden uitgegeven door de AP, de Arbeiders Pers, een uitgeverij die voorhad om de arbeider te verlichtten, zuks dan. (De AP bestaat nog steeds, overigens, hoor en geeft goede schrijvers uit.)
Later, ik was wat ouder en verdiende zelf, kocht ik, altijd tweede hands, boeken van Dreux. Vooral op de grote vrijdagse boekemarkt op het Spui, soms bij kleinere markten maar zo goed als nooit op het net. Dat begon later, maar toen waren die boeken stukken duurder, je zou dus kunnen stellen dat Dreux herontdekt was?

Maar nee, geloof ik. Ik heb nog steeds zijn hele werk niet compleet en dat zal ook niet lukken zolang er geen goede netwerk pagina of een goede Wiki pagina is over hem, zijn leven en zijn werken.
Dreux is een formidabele schrijver, hij zet het leven van de tijden, de eeuwen waarover hij schrijft, keurig neer. Ik nam wel eens de moeite om te lezen hoe mensen echt in die tijd waren en ja, hoor, hij had veel onderzoek gedaan naar die eeuwen. Ook het uitbreken van een pest epidemie beschreef hij helemaal juist.

Ik ben verdrietig dat Dick Dreux zo vergeten is, hij is een geweldige schrijver met een hele rits fraaie en sociale boeken op zijn naam. Mochten jullie, lezertjes van dit Blog, me meer kunnen vertellen over mijn 'jeugd' held, dan houdt ik me helemaal aanbevolen, schrijf dan naar:

Lucedirh@gmail.com

Alvast bedankt!