Mijn laatste kunstje, part deux

Ja, ik durf gewoon wat Franse termen te gebruiken, hoor, niemand, nu ja, zo goed als niemand leest mijn Blogjes. Nu ja, Frans, een oude gabber, met wie ik vaak op bezoek ga op slagvelden en musea, dan wel weer en hij geeft me vaak een welgemeend compliment. Hij is een goede gozer die (ook) ooit eens uit een vrienden groep gepest is door een man die veel en heel veel over hem te zeiken had. (Ik hoorde ook ooit tot die 'vriendengroep', maar door allerlei machinaties en indoctrinaties en nu ja, laat maar, is het voor mij en  andere maten, zoals J. en T. en zo toen opgehouden. Machiavellisme gedrag, zuks dan. Je zoekt dan vaak naar bestendiging van je standpunt, vind het, maar an is het niet helemaal zeker, naar zoiets is het geweest en nee, het was niet gabber B., maar dit terzijde.)

Goed, dat laatste kunstje dan: de verhuizing van een, al jaren durende, tijdelijke behuizing naar een harde behuizing en ja, dat zijn allemaal officiële KM kreten, hoor. Zoals ik al vertelde bestond die tijdelijke bewoning uit een aantal, redelijk comfortabele, maar wel zogenaamd tijdelijke, containers aan de Dijksgracht, een oud water dat, in Amsterdam Oost, de wijken Katten-, Oosten- en Wittenburg omspoelde. Dat eerst genoemde water is nog ooit eens beschreven in een van de fraaiste boeken uit onze literatuur: 'Het fregatschip Johanna Maria', van Arthur van Schendel. (Ik moest/mocht het boek voor mijn examen lijst lezen en man: ik kreeg juist over dat boek mijn vragen en slaagde met een 9+ voor mijn Nederlandse lijst, maar dit terzijde. Het is overigens een fantastisch boek over de liefde van een man voor zijn schip. Nog steeds, voor ons, herkenbaar.)

Veel personeel had ik toen niet. De Km was uitgezonden naar allerlei rare en vaak nare gebieden, Afghanistan, Mali, Somalië,  nu ja, waar er dan ook een wereldbrand was, of bezig was te ontstaan, roerde onze Defensie haar staart. (Het was in die tijd dat Marco Kroon zijn MWO kreeg. De man is later enorm van zijn stoel gevallen en heeft nu zelfs bijna een veroordeling te pakken. Ik, persoonlijk, vond het altijd al een onuitstaanbaar figuur, met kroegen, drank en drugs en nu ook met het meppen van wouten, op zijn naam, maar minder kritische oud collegae van me krijgen er geen genoeg van om selfies met die (bijna misdadige) figuur, hij heeft nog al wat rare dingen gezegd en mis verteld, te maken.
Mijn held was toen die Niels, een KVV, kort verband vrijwillegr, heette dat toen, geloof ik, hij was mijn man.
Ik had, als chef van de ZB, nog wel twee onderofficieren over en een dokters assistente, allemaal prima mensen, die zich de pleuris werkten, maar ja, die kon ik juist niet missen. Het medische bedrijf, spreekuur/vaccinaties/keuringen, nu ja, noem maar op, moesten ook doorgaan. (Ik heb daar overigens nog eens een slaande heibel over gehad met de bestuurders uit het Helderse, maar dit even terzijde. Die ruzie was ook de oorzaak dat ik nooit officier ben geworden, iets waar ik nu helemaal met vrede op terug kijk. Ik was, mocht ik die rang aangenomen hebben, voor een joet of twee per maand meer, ook een lakei geworden van dat afgrijselijke Helderse verbond, een aberratie van mezelf, zeg maar.) 
Maar goed: zelf had ik mijn handen vol aan de voorbereiding van de verbouwing en al dat soort zaken meer. Ik most overleggen met allemaal hotemetoten, een drama, natuurlijk, als je, zoals ik ben, een actie man bent.
Dus gebruikte ik Niels als mijn 'trait d' union' met de mensen van de Goederen beheersdienst, de, KM kreet: LDGB. Niels liep zich een slag in de rondte met allerlei formulieren, aanvraagkaarten, dossiers en had allemaal overleg met de grootheden van die dienst. Die LDGB heeft ons geweldig ondersteund en nog heel veel complimenten voor die groep! Hij,Niels, deed dat voortreffelijk, onderwijl vergaderde ik met allemaal stroperige architecten en aannemers en werd ik helemaal gestoord van al die vergaderingen.

(Later hebben we met een redelijk grote groep fietsers, met toezegging van de CDT van de MKAD nog een hele fraaie drie daagse toertocht naar Limburg gemaakt. Niels kwam in elke klim als eerste boven met zijn MB. Hij kreeg de bollentrui van ons. Meer daarover in mijn boek: 'Ter land, ter zee en op de fiets. ISBN 9789048422852. Niet meer in de handel, de uitgeverij is op de fles en ik krijg ook geen recettes meer. Soit, dus.)

Goed dan: in 2001, geloof ik, werd de nieuwe ziekenboeg geopend, met allemaal hotemetoten, onder andere uit dat verfoeilijke Helderse, die geen re.. hadden gedaan maar wel voorop de bekende foto's stonden en met de eer gingen strijken. Ik haatte dat gajes en was al vrij vroeg afgetaaid, lekker een uurtje extra gaan fietsen. Iedereen had zijn uiterste best gedaan en alles gefaciliteerd en zo, de Helderse club kreeg allemaal bijval behalve Niels, die hardwerkende knul kreeg nog geen eens een vermelding.
Een jaartje later verliet ik, zonder spijt en zonder omzien in wrok, de 'baas.'

Jaren her, nu ook al weer een jaar of wat her, was het nog eens een echte zomerdag. Ik had de fiets genomen en reed langs dat fraaie riviertje de "Kromme Mijdrecht" dat ergens vlak bij Woerden ontstaat en dan, al meanderend, bij Uithoorn in de Amstel uitmondt. Meanderend, bochtend, dus en dus link, want er zijn veel onoverzichtelijke bochten. Ik reed een lekker tempo, het was een heerlijke dag en, juist in een van die vele maffe bochten, moest ik vol in de ankers. Het stond op da smalle weggetje allemaal vol met auto's en ik ging rustig slalommend verder. Er lag een motorrijder op de weg, zijn voertuig helemaal dwars, de smalle weg blokkerend. Er lag een man naast, de weg nog voller blokkerend. Ik legde mijn fiets in de berm, ik was de tweede hulpverlener. De mensen die allemaal in de auto's zaten stonden naast die voertuigen en ... deden niets. Op het moment dat ik bij de motormuis aankwam zag ik een andere man opduiken die, net als ik, ook naast de 'patiënt' neerzeeg. Ik checkte de halsslagader en ja, die was er, de andere man checkte de ademhaling en ja, gelukkig, die was er ook. Kort overleg: stabiel leggen? Ja, doen we. Het verkeer? Ga ik regelen, blijf jij bij die man. 
En zo stond ik de op de dijk langs de Kromme Mijdrecht het verkeer te regelen en belde ik de hulpdiensten. Dat duurde niet al te lang. De ambu kwam, de wouten kwamen en namen allemaal hun maatregelen. Toen keken de tweede man en ik elkaar aan en hij zei: 'Verrek! Je bent die stip toch, van de marine, uit Amsterdam?' Ik herkende hem ook! 'Verrek! Jij bent die Niels toch, van de marine, uit Amsterdam?'

Nee, we hebben later ooit nog eens ge sms't, maar toen is het verwaterd, zo als dat gaat. Maar het was wel heel grappig. De motorrijder is er helemaal goed vanaf gekomen, nu ja wat schrammen op zijn carrosserie en die van zijn fiets.

Hij was toen met zijn gezin, hij was een burgerverpleger ondertussen, met zijn gezin op een naburige camping op vakantie en had een hoop rumoer gehoord. Instinct, net als het mijne, dreef hem naar voren en ja, net als ik waren we de eerste en ja, ook eigenlijk, de enige hulpverleners. De marine heeft dat effect op je, hoor.

Mijn laatste 'kunstje' (deel een)

Voor wie de KM kent, kent ook de uitdrukking die ik hier boven gebruik. Het 'laatste kunstje' van een onderofficier, voornamelijk een adjudant, wat ik toen was, toen ik dat deed, beviel me toen bovenal, ik had een goed kunstje geleverd, vond ik en vond 'de men van heel boven' en ja, ik was het hele gedoe eigenlijk al weer vergeten, tot ik een FB berichtje van mijn oud maatje Leo las, vanavond. Leo was jaren lang niet in/op de MKAD, de vroegere Marine Kazerne AmsterDam geweest en ja, hij zag heel veel veranderingen, sterker, hij zag alleen maar veranderingen. Die MKAD is bijna niet meer van de Marine, overigens, de gemeente Mokum heeft haar klauwen er in gezet en zo is, helaas, drie- tot vierhonderd jaar KM historie verworden tot een bijna niet te herkennen plek. Maar goed, die vriend dus, die dat bezoek bracht, na al die jaren. Hij maakte een fraaie foto van het vroegere 'commandementsgebouw', een gebouw waar, jullie raden het al, het commando van de kazerne ooit zat. 
De MKAD was ooit een werf geweest waar zowel marine- als handelsschepen werden gebouwd. Die werf lag in het Oosterdok, later afgegrendeld door de Dijksgracht en de Nieuwe Vaart. (Die wer is ooit nog eens gecommandeerd door ene KTZ Van Gogh, een oom van de bekende schilder, die er ook tijd heeft doorgebracht en een paar fraaie etsen heeft gemaakt.) Oostelijk van de werf/de latere kazerne, lagen de Oostelijke eilanden: Kattenburg, Wittenburg en Oostenburg, daar woonden de 'Bijltjes', de scheepstimmerlieden die nogal Oranje gezind waren. (Men heeft, jaren later, nog veel historisch materiaal uit de bouwgrond van de MKAD boven de modder kunnen halen.)
Ergens heeft de Admiraliteit van Amsterdam het gehele terrein over genomen en uitgebreid. Maar, pas in de jaren zestig is er de (huidige/toenmalige) Marine kazerne ontstaan. Dat gebeurde naar aanleiding van het graven van de IJ tunnel. De opgegraven grond werd op het terrein gespoten waar 'ooit' de kazerne stond en ja, toen moest er ook gebouwd worden. De MKAD werd een groot bedrijf, met opleiding scholen voor de Verbindingsdiensten en voor de Technische opleidingen, respectievelijk de VBD en de TOKM, maar goed, dat wisten jullie allemaal al. 
Ook werden er, in dezelfde lelijke bouwstijl, allemaal bijgebouwen neergezet. De woning van de CMMIJMOND/CMMADAM, ingewikkelde kreten voor dezelfde persoon, een Kapitein Ter Zee, een KTZ, die het baasje was over het maritieme gedoe in en rond Amsterdam, met een heel uitstrekkend gebied, tot ver in Utrecht en tot ver in Noord Holland. Ook werd er, in die afgrijselijke bouwstijl, een bureau Commandement afgeleverd, met daar in, in een heuse en echte bunker, een verbindingsbureau, waar allemaal gecodeerde berichten werden ontcijferd en opgeslagen en zo. Niet te vergeten waren er allemaal bomvrije bunkers gebouwd, diep onder de grond, met hele dikke toegangsluiken. Die kelders lagen naast de VBD school, waar, bij het bouwen, men waarschijnlijk was vergeten dat de muren op die uitgangen neer konden storten en ze dus onbereikbaar konden maken. In die ruimtes, ik heb het nu over de 'Koude Oorlog' waren enorme voorraden opgeslagen, blikken met allerlei voeding, enorme jerrycans met water, kleding/dekens/gasmaskers/blikken met/eten/kaarsen en dat soort zaken meer. 
Dat werd, op geregelde tijden, allemaal gecontroleerd en ja, ook de zuurstoftoediening naar die bunkers werd regelmatig gecontroleerd. Ik ben er wel eens een paar maal binnen geweest, om allerlei medicamenten en verbandstoffen op hun houdbaarheid te checken. Het was een aparte tijd, toen, in de jaren van de 'Koude Oorlog', zoals sommigen van jullie misschien nog wel weten.

Goed, L. zo heet mijn ouwe scheepsmaat, maakte een fraaie foto van dat ouwe commandementsgebouw en toen ik die foto zag, sprongen allemaal herinneringen naar 'mijn laatste kunstje' me te binnen, namelijk hoe ik, een bijna met pensioen gaande adjustip, van een zooitje portocabins, opeens een fraaie en goed functionerende ziekenboeg, helemaal nieuwe stijl, mocht, nu ja, moest maken, met heel beperkte mensen middelen, maar met een budget waar ik van moest lachen. Alles kon, alles mocht, niks was te duur. Dat kwam natuurlijk omdat de ZB MKAD al jaren en jaren in een hele armzalige behuizing had gezeten.  
Daar houd ik me dus maar aan vast. Nee, nee, nee, ik heb die inrichting en die verhuizing niet helemaal zelf gedaan, hoor, nee ik had hulp van mijn toenmalige personeel, maar vooral van een zogenaamd 'kleintje' een matroos der eerste klasse, ene Niels. Hij was, dat lees je later, maar hij werd een rots in de branding. 
Ik was hem helemaal uit het oog verloren, had bijna nooit meer aan hem gedacht, tot ik hem, jaren en jaren later, weer eens tegenkwam, toen we beiden het verkeer moesten gaan staan regelen na een raar accident langs de Kromme Mijdrecht!

=later dus meer=