Een hoop gedoe, allemaal.

Tja, ik ben, ik weet het, een tijd weggeweest uit 'Bloggerland', zeg maar. Dat had met van alles te maken, zowel privé/medisch als wel met sociaal gedoe. Privé/medisch, een staaroperatie, is nu behoorlijk opgelost, geen last meer en zo en het sociale gedoe, een nieuw boek schrijven is nu achter de rug. Het manuscript is ingezonden en ik wacht nu de reactie van de uitgever af, dus!
Maar man, man, man, wat een reuring was het allemaal weer in ons land. Ja, de Pieten parade, nu ja, ik ga daar verder niet over in. En nee, daar laat ik geen kans voor open doel mee liggen, hoor, echt niet, er is zoveel over geschreven en er is nog veel meer over te doen geweest dat mijn bescheiden mening er niet meer toe doet, natuurlijk.
(Mijn mening: ZP is van ons, moet van ons blijven. Maar: zoals Voltaire al zei:  "Je ne suis pas d’accord avec ce que vous dites, mais je me battrai jusqu’au bout pour que vous puissiez le dire."  En daar had en heeft hij gelijk in, da's democratie en de rechtstaat nu eenmaal en dat in een zin weergegeven. Maar goed, onze stad, nu dik 90.000 mensen, was dus ook overstag en op 150 zwarte pieten waren er vijf met donkere roetvegen en dat wil wat zeggen voor het bijna VVD bastion van ons land.)
Nee, waar ik me druk om maakte, nu ja, echt niet heel erg, is het gedoe om de Brexit. Dat onze Westerburen uit onze unie stappen is hun goed recht, hoor, maar is het wel goed doordacht? Hebben de Britten niet te veel gemaakt van iets wat er niet was? Ik las bijvoorbeeld verhalen over de Britse kranten die beweerden dat de EU aan zouden gaan geven hoeveel de 'kromme' van een banaan moest zijn en zo.
Ik las dat de Britse kranten vooral zorgden voor veel onrust op het gebied van de (minimale) Europese regelgeving en zodoende de Britten het anti Europa vak hebben in gezogen. Ik weet, nogmaals, niet zeker of het zo is, maar de Britse pers, een beetje kennende, geloof ik het wel. Het was namelijk ook de Britse pers die opstookten tegen 'Der Kaiser' en zodoende het 'Empire' de Eerste en dus indirect ook de Tweede Wereldoorlog in lieten gaan. Dat waren natuurlijk de zogenaamde 'quality papers'. zoals de Times. Kranten die nauwelijks leesbaar zijn door hun hoogdravende stukken en hun moeilijke commentaren. Maar dat soort kranten naaiden het Engelse volk echt op, zoals later, de 'Volkische Beobachter" het Duitse volk op naaide en de Figaro dat deed met de Fransen.
Geef mij dan maar de Volkskrant. Ik heb nu een 4-weeks abonnement voor vier Euro. Voor vier euro iedere dag een echte kwaliteitskrant in de bus, man, heerlijk.
(Ja, ik weet dat Joop Visser zong: "De Volkskrant is een kut krant, een plaag voor het gezin", maar ik lees het blad heel graag, hoor.)

Tsja, reuring om Trump is geen reuring meer, natuurlijk. De man is een Gotspe, met al zijn totaal verkeerde opmerkingen. Nu heeft zijn dochter zich weer vergrepen aan e-mail adressen begreep ik, maar de Don heeft het veel te druk om de boswachters in Californië de  schuld te geven van de bosbranden, want, zo debiteerde het domme menneke, "Dat de Finnen hun bossen goed bijhielden door het allemaal goed aan te vegen vegen en aan te harken." Nu hadden de Finnen natuurlijk enorm verheugd moeten zijn door het compliment van de Amerikaanse politieke dreumes, maar nee, hoor, wat een ondankbaarheid, de Finnen maakten er een filmpje van, een parodie op: 'Make America Great Again", de deugnieten plaatsten een filmpje met een harkende Fin(in) die in een enorm woud, Finland bestaat voor 70% uit bos, meer dan heel Nederland en België en zo bij elkaar, aan het harken was, met de fraaie titel: "Rake Finland Great Again." (Rake = harken)

Ja en de Oranje mannen en vrouwen doen het goed, waarvan akte,  knap hoor, tegen de Duitsers 2-2 gelijk komen in de laatste seconde, petje af. Wat dan weer minder is is dat er een boek uit is over allemaal Fey... ik krijg het woord niet op papier, maar goed 010 tatoeages bij laten we zeggen, mensen uit 010. Nu heb ik niet veel met dat soort versieringen, heel zwak gezegd, maar om dan ook nog eens een boek over die 010 verminkingen te gaan publiceren? Dan heb ik liever een blanke Piet in de straat als ik eerlijk ben.

M.C. Escher, graficus/tovenaar/popidool

Tja, hoewel ik nu wel officieel de 'Drees' status heb bereikt, een dik jaar later dan eigenlijk de bedoeling was, heb ik het nog steeds zo druk als een gek ventje. Ik bedoel daar mee dat mijn hobby's en het helpen van de lief in het huishouden ook tijd vreten, dus. Nee, nee, stofzuigen mag ik niet, ik ben te lomp vind ze en een wasje draaien doet zij veel beter, zegt ze en ja, dat is ook wel zo. Maar goed, ik verzorg de kat vaak en doe (wel eens) de boodschappen en ik kook geregeld en ja, dat vind zij dan wel aardig verdeeld. (Ja, ook de vuilniszakken en de volle krantenbak zet ik weg, dus helemaal lethargisch in huis ben ik niet.)
Fietsen, ja, door de dreven rond mijn stad, nu ja, uitgebreid dorp, snellen op een kromme sturen fiets, nu ja, een van drie van die fietsen, is een heerlijk iets en ook ga ik vaak naar de bieb. De laatste tijd ben ik nogal intensief bezig met een boek over een schip waar ik ooit op voer. Dat schrijf ik net nu het  manuscript af is en ja, nu moet ik naar de bieb, slechts drie minuten lopen van mijn huis hoor, naar die bibliotheek om de spellingscontrole daar over te laten gaan, aangezien mijn eigen laptop die controle heeft laten crashen, zoiets. (Mochten jullie lezertjes een antwoord, dan wel oplossing hebben op dat probleem, dan graag)
Tja, en dat spellen gaat ook tijd vreten. Daarnaast heb ik nog eens een bijna gratis abonnement op 'Het Parool', een dagblad dat in Amsterdam en redelijk wijde omgeving, verspreid wordt. Vier weken krant, a zes dagen per week a vier euro, nu ja, geen geld toch? (Ik kan die krant ook digi lezen, maar nee, ik houd niet van digi lezen, ik heb ook geen e-reader of zoiets. Kranten en boeken wil ik op papier, ik ben nogal van de ouderwetse. (Binnenkort krijg ik de Volkskrant onder dezelfde voorwaarden en voor de zelfde periode in de bus, overigens.)
Dus al met al, door al dat fietsen, dat schrijven, corrigeren en lezen heb ik weinig tijd voor de tv. Sinds kort hebben we digitale tv, zoiets dan met wel heel veel zenders, waar dus ook allemaal geen ruk aan is, over het algemeen, nu ja, wij kijken waarschijnlijk verkeerd, naar verkeerde zenders dus.

Nu ja, soit dus maar weer. Maar vaak zet ik op de zondagmiddag rond half vier de tv aan op een regionaal programma dat dan wel door de NPO wordt uitgezonden. Het is een Fries programma en heet 'Fryslan doc.' Zoals je begrijpt gaat het over die provincie en haar inwoners en gebeurtenissen daar. (Het programma wordt ondertiteld, hoor.) Soms is het niets, soms zijn het gold nuggets, ik zag bijvoorbeeld een fraaie docu over Mata Hari, de in Ljouwert, spel ik dat goed, geboren Margareta Zelle, een top spionne, vermoedt men of zegt men.
En, net zoals de afgelopen drie weken, waarin het werk van de, in 1898 Leeuwarden geboren en in 1972 in Hilversum overleden graficus/wiskundige/tovenaar, zoals ik hem altijd bij me zelf noem, Maurits Cornelis Escher. Ik kende het werk van Escher al van af de vroege jaren zeventig, toen ik een catalogus van zijn werk te pakken kreeg. Ik was verbijsterd door dat werk, zie onder andere een afbeelding boven aan, maar beter: googel op zijn naam. Die jaren waren de laatste jaren van het 'hippie' dom, de laatste jaren van Woodstock en Flowers in your hair en zo. De laatste jaren van de Vietnam demonstraties en de laatste jaren van Provo, die jaren dus, de jaren er tussen in.
Daarna kwamen er krakersrellen en 'Geen woning, geen kroning', nu ja, allemaal opstandige tijden.

Ondertussen werkte Escher door aan zijn oeuvre, nogmaals, Google het, het is allemaal zo fraai en knap. Uiteindelijk, hij verdiende nauwelijks het zout in de pap en privé ging het ook allemaal niet zo crescendo, kwam er een reporter van het heel gezaghebbende blad "Time/Life" en maakte een interview met Escher. Dit blad verspreidde ook diverse afbeeldingen van zijn etsen en litho's en ja, opeens: 'kwam er geld in huis', vertelde zijn jongste zoon, in de documentaire. Die zoon was ondertussen al weer tachtig.
Vanaf dat moment werd Escher een 'cultheld.' Iedereen wilde prenten en posters en zo van zijn hand hebben en ophangen in hun woningen. En ja, het was terecht, hij heeft geweldig werk geleverd. En ja, niet alleen de brave burger wilde werk van hem, maar ook de "hoi polloi" wilde werk van hem zien en hebben. Zo kreeg Escher eens een brief van een Engelse popster: 'Dear Maurits, I would like a print of yours for our latetst album." Kort dan.
Escher antwoordde: 'Ik ben nog steeds mijnheer Escher voor U, mijnheer Mick Jagger." en hij leverde dus geen prent aan de lead man van de Rolling Stones.

Tja, da's ook weer karakter, toch?