Fietsen, ja, door de dreven rond mijn stad, nu ja, uitgebreid dorp, snellen op een kromme sturen fiets, nu ja, een van drie van die fietsen, is een heerlijk iets en ook ga ik vaak naar de bieb. De laatste tijd ben ik nogal intensief bezig met een boek over een schip waar ik ooit op voer. Dat schrijf ik net nu het manuscript af is en ja, nu moet ik naar de bieb, slechts drie minuten lopen van mijn huis hoor, naar die bibliotheek om de spellingscontrole daar over te laten gaan, aangezien mijn eigen laptop die controle heeft laten crashen, zoiets. (Mochten jullie lezertjes een antwoord, dan wel oplossing hebben op dat probleem, dan graag)
Tja, en dat spellen gaat ook tijd vreten. Daarnaast heb ik nog eens een bijna gratis abonnement op 'Het Parool', een dagblad dat in Amsterdam en redelijk wijde omgeving, verspreid wordt. Vier weken krant, a zes dagen per week a vier euro, nu ja, geen geld toch? (Ik kan die krant ook digi lezen, maar nee, ik houd niet van digi lezen, ik heb ook geen e-reader of zoiets. Kranten en boeken wil ik op papier, ik ben nogal van de ouderwetse. (Binnenkort krijg ik de Volkskrant onder dezelfde voorwaarden en voor de zelfde periode in de bus, overigens.)
Dus al met al, door al dat fietsen, dat schrijven, corrigeren en lezen heb ik weinig tijd voor de tv. Sinds kort hebben we digitale tv, zoiets dan met wel heel veel zenders, waar dus ook allemaal geen ruk aan is, over het algemeen, nu ja, wij kijken waarschijnlijk verkeerd, naar verkeerde zenders dus.
Nu ja, soit dus maar weer. Maar vaak zet ik op de zondagmiddag rond half vier de tv aan op een regionaal programma dat dan wel door de NPO wordt uitgezonden. Het is een Fries programma en heet 'Fryslan doc.' Zoals je begrijpt gaat het over die provincie en haar inwoners en gebeurtenissen daar. (Het programma wordt ondertiteld, hoor.) Soms is het niets, soms zijn het gold nuggets, ik zag bijvoorbeeld een fraaie docu over Mata Hari, de in Ljouwert, spel ik dat goed, geboren Margareta Zelle, een top spionne, vermoedt men of zegt men.
En, net zoals de afgelopen drie weken, waarin het werk van de, in 1898 Leeuwarden geboren en in 1972 in Hilversum overleden graficus/wiskundige/tovenaar, zoals ik hem altijd bij me zelf noem, Maurits Cornelis Escher. Ik kende het werk van Escher al van af de vroege jaren zeventig, toen ik een catalogus van zijn werk te pakken kreeg. Ik was verbijsterd door dat werk, zie onder andere een afbeelding boven aan, maar beter: googel op zijn naam. Die jaren waren de laatste jaren van het 'hippie' dom, de laatste jaren van Woodstock en Flowers in your hair en zo. De laatste jaren van de Vietnam demonstraties en de laatste jaren van Provo, die jaren dus, de jaren er tussen in.
Daarna kwamen er krakersrellen en 'Geen woning, geen kroning', nu ja, allemaal opstandige tijden.
Ondertussen werkte Escher door aan zijn oeuvre, nogmaals, Google het, het is allemaal zo fraai en knap. Uiteindelijk, hij verdiende nauwelijks het zout in de pap en privé ging het ook allemaal niet zo crescendo, kwam er een reporter van het heel gezaghebbende blad "Time/Life" en maakte een interview met Escher. Dit blad verspreidde ook diverse afbeeldingen van zijn etsen en litho's en ja, opeens: 'kwam er geld in huis', vertelde zijn jongste zoon, in de documentaire. Die zoon was ondertussen al weer tachtig.
Vanaf dat moment werd Escher een 'cultheld.' Iedereen wilde prenten en posters en zo van zijn hand hebben en ophangen in hun woningen. En ja, het was terecht, hij heeft geweldig werk geleverd. En ja, niet alleen de brave burger wilde werk van hem, maar ook de "hoi polloi" wilde werk van hem zien en hebben. Zo kreeg Escher eens een brief van een Engelse popster: 'Dear Maurits, I would like a print of yours for our latetst album." Kort dan.
Escher antwoordde: 'Ik ben nog steeds mijnheer Escher voor U, mijnheer Mick Jagger." en hij leverde dus geen prent aan de lead man van de Rolling Stones.
Tja, da's ook weer karakter, toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten