Blije lezers, ik hoop echt dat jullie dat zijn. Hopelijk zijn jullie ook nog blij na dit berichtje.
Ooit, in een ver verleden, toen ik nog werkte, nee, ik ben nu zesenzestig geworden en moet nu kom toekomen van een nietig pensioen, schreef ik wel eens over recensies van of over bepaalde schrijvers over wijnen en maaltijden.
Ik ben daar al jaren geleden mee gestopt, ik had, toen, een behoorlijk boze brief naar de 'Dikke Van Dam', naar de helaas al jaren geleden overleden top recensent, Johannes van Dam, gestuurd, maar ja, zo een mail werd natuurlijk niet beantwoord. Die brief, nu ja, die mail, ging over het feit dat men zo duur ging eten voor zo redelijk weinig kwaliteit. Nu ja, dat de verhouding tussen kwaliteit en prijs niet in verhouding waren, zeg maar. Van Dam, hij was toen al ernstig ziek, reageerde niet.
Ook schreef ik, in een Blog, over de wijn recensies. Ik herinner me, vaag, dat ik het even had over een wijn recensie die sprak over een wijn die: rook naar Kattenpis' en dus geweldig was en 'de wijn ruikt zo zalig naar een dag die je doet denken aan je kleding na een natte dag in een bos.' Quote me niet, maar zoiets dan. Of: 'heerlijk rottende bosgrond, met een ondertoon van wijn', ik gruwelde.
Ik ben dus, zoals je begreep, tijden weg gebleven van dat soort artikelen. Gepubliceerd in "Het Parool" en "De Volkskrant", in ieder geval, in hun bijlages, de zogenaamde "PS" en de "V Magazine". De zaterdagse bijvoegsels van, overigens, kwaliteitskranten. Nee, zelf lees ik de Telegraaf niet, maar de lief houdt er wel van. Vanmorgen, bij het shoppen doen, kregen we een enorme aardige meid te spreken die ons een wondervoorstel deed: "U krijgt de Telegraaf een jaar lang gratis. Daarnaast nog een s een dit of dat extra, een tas er bij een huppeldepup ook eens extra. Helemaal voor niets, sprak ze, bijna EO-achtig, blij. 'Oh, nou ja', zeiden we, 'da's wel wat.' Maar het aardige meisje liet volgen dat dat gratis abonnement er wel was, en dat we een 'gratis jaar lang een gratis' (haar woorden) krant zouden krijgen, maar: we moesten wel elke week een bijdrage betalen voor de bezorging, niet zo veel, hoor, maar ongeveer de prijs van een zaterdag krant.
Maar ja, ik/we kopen die krant alleen op de zaterdag, zeiden we en ja, dan moest ze even onze gegevens hebben en zo en nee, zeiden we, dan hangen we weer aan een abonnement, nu ja, laat maar.
Vanmiddag, maar ook de afgelopen weken, las ik dus weer eens de 'eten' bijlages in de bijlages, als jullie me nog begrijpen. Ik schrok me vanmiddag de tinkenvering, zeg maar.
De recensente van de Volkskrant had, bij een diner, moeite om een fles wijn ONDER de 50 euro te vinden. (Ik hoop dat het om een fles ging in plaats van een glas.) De prijs van haar gehele maal werd niet helemaal duidelijk: Ze schaftte bij ene Maris Piper, mochten jullie daar naar toe willen.
Ik was wel totaal verbijsterd, weer eens, door een stukje in dat PS, van ene Gilles van der Loo. Hij had namelijk 'zitten grienen', dat is een quote, 'van geluk boven de wortels', weer een quote, maar hij at, gelukkig voor hem, ook "borst van Anjouduif met nekvlees en hartjes, op gebakken lof."
Nu kan ik ook wel heel erg huilen hoor, boven wortelen, vooral als ik der uien bij moet snijden voor een lekkere hutspot. Daar gaan dus ook een paar preien en peper en zout bij, natuurlijk en ja, piepers.
Gilles moest hiervoor, schrik even niet, voor 2 personen: 460, ik schrijf: vierhonderd zestig! euro aftikken. Ja, ze waren dan we met zijn tweeën, hopelijk. Dus je loopt te janken over ee bos penen van 230 euro?
Ik zit even terug, neem een pindaatje en een biertje en ik denk: Gilles, man, je bent geheel genept, je krijgt slachtafval voorgeschoteld: nekvlees en hartjes, dat is het minste van het minste, zulke dingen lazeren poeliers gewoon weg of vermalen dat in een of andere gehaktbrij. Jesses man, tuin je daar nog in? Laat je je nog, op jouw leeftijd, in de doeken doen door zo een clown die zich 'zoveel sterren' kok noemt, nu ja, cuissonier of zoiets? Al die figuren draaien je sterretjes voor je ogen voor. Ze geven een, in heel dunne plakken gesneden frikandel, met een, uit een flesje geknepen saus, een chique naam, vragen er veertig piek voor, het is slechts een voorgerecht en noemen zich 'sterren' kok.
Trap er alsjeblieft niet in. Horeca is oplichting, horecamensen zijn boeven en zogenaamde sterrenkoks al helemaal.
Voor die 460 euro doen wij bijna een hele maand onze boodschappen, maar ja, natuurlijk wel zonder Anjouborst duif of nekvlees en ja, een bos penen kopen we wel op de markt voor een euro of twee of zo.
Bedankt Gilles en Parool, voor weer een goede en informatieve en betaalbare eet bijlage.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten