Nee, die aanhef, die titel, is niet fraai, ik begrijp dat wel, maar het is ongeveer wel wat ik voel momenteel. Ik ben, nu ja, mijn generatiegenoten en ik, zijn vreselijk opgenaaid door de lessen en de woorden die we in onze jeugd hoorden en meekregen.
Raadselachtig, nietwaar? Inderdaad en ik leg, na al die jaren, uit waarom ik me zo voel. Vandaag beëindigde ik het boek waar ik redelijk in verdiept was: 'De man die nee zei', van de historicus H.L. Wesseling. Een emeritus hoogleraar geschiedenis, di veel weet over de Franse geschiedenis en daar ook veel over schreef. Ik heb meerdere van zijn, overigens voor een geschiedenis prof hele leesbare boeken, gelezen en ja, daar ook van gesmuld, als ik even eerlijk ben.
(Dus: koop/jat/leen boeken van Wesseling, H.L. Nu ja, download ze in elk geval en veel vragen en antwoorden over Frankrijk en het gedoe van de Fransen zullen beantwoord worden.)
Waarom voelde ik me aanvankelijk opgenaaid? Daar moet ik voor terug naar mijn jeugd in de jaren vijftig en zestig, van de vorige eeuw. (Max Pam schreef in zijn 'Leviathan' al dat die bewoording raar was, omdat we, on deze eeuw, nog geen andere jaren hebben gehad, die die benaming verdienden.)
In die jaren, veel van jullie jongere lezertjes hebben die niet meegemaakt, heerste er een vreselijke nare tijd, vooral en tijd van veel vrees. Ons land was in de wederopbouw, waarvoor ik de generatie voor me nog steeds dankbaar ben, maar tevens hadden de presidenten van de USA en van de USSR, Kennedy/Eisenhower/Stalin/Chroetsjew hadden ervoor gezorgd dat Europa door de midden was verdeeld: achter het IJzeren Gordijn zaten de Slavische monsters, die het allemaal voorzien hadden op onze vrijheden en onze democratie en ja, ook op onze financiële en zakelijke verworvenheden en aan de andere kant van dat vreselijke gordijn, stonden de Yanks, met hun tandpasta glimlach en hun rijkdommen: tv's, koelkasten, films en filmsterren en ja, hun verworvenheden, ik ga niet door over de KKK of rassen scheiding, nu, misschien ooit.
We geloofden dat allemaal, natuurlijk. Onze regering(en), nu ja, onze onder de invloed van de USA regeringen, wilden dat zo: een verenigd Europa, tegen het Oostblok. (Ik geef toe: ik was toen nog jong en makkelijk onder de indruk te brengen: na Hongarije, '56, na Praag, '68 en gedurende Vietnam, vanaf zestig tot dik zeventig, was ik er ook helemaal van overtuigd dat DE Rus onze westerse democratie wel eens zou kunnen binnenvallen en ja, ik nam, als beroeps marine man dienst.
Nee, nee, nee, nooit spijt van gehad en ik sta nog steeds achter mijn, toenmalige motieven, hoor.)
Enfin, er was meer in de wereld te koop dan alleen maar de US en de Russen en zo en zo zag ook ene Charles de Gaulle dat. Hij was de onbetwiste leider van 'La Douce France' en dat deed hij heel goed.
Hij stabiliseerde zijn, door de oorlog zo verdeelde land, zorgde dat de economie aantrok en ja, hij liet zich niet de les lezen door de USA en door de andere machten in Europa, met name niet door de Duitsers. Wel zorgde hij ervoor dat hij met Adenauer, een van de grootste Duitse staatslieden ooit, een stabiel en groot Europa kon creëren.
Dat werd hem niet in dank aanvaard en vooral niet door bijvoorbeeld de regering van ons land, waar ene minister Luns, een super conservatieve Rooms Katholieke staatsman van buitenlandse zaken, veel kritiek op De Gaulle had en dat ook heel er ventileerde.
Zo werd ik, nu ja, mijn generatie, al in onze jeugd jaren geconfronteerd met het feit dat Frankrijk een onaardig land was, met een president die overal 'non' op zei en ik bedoel daar geen kloosterlinge mee, dat begrijpen jullie. Door Luns kregen we mee dat de Fransen onbetrouwbaar, onsympathiek en totaal patriottisch waren en ja, het laatste is wel waar.
Maar: ik ben meerdere malen in La Patrie geweest. Ik ben er met de Marine geweest, ik ben er op vakantie geweest, ik heb er gefietst, op die k.. bergen van hen, maar ik ben nog nooit ene onsympathieke Fransman tegen gekomen. Ja, ze hebben tijd nodig om met je te gaan praten, maar over het algemeen is de Fransman/-vrouw, aardig, geinteresserd en, nee, ze spreken alleen maar Frans, inderdaad. Of een heel slecht Engels. Maar hebben jullie wel eens Engelstaligen Frans horen spreken? Of Duitstaligen iets anders dan Duits? Of landgenoten Frans? Nou dan.
Dus ja, wij werden toen (al) opgefokt tegen Frankrijk. We werden natuurlijk al helemaal opgefokt tegen Duitsland, na de oorlog dan en, ik kan het niet na laten om te zeggen, tegen alles wat niet Nederlands was, natuurlijk. (Dat gedoe over Indonesië? Man, man, man, later kwam al dat gedoe over Nieuw Guinea er nog bij.)
Luns, hij was van de RKP, de Rooms Katholieke Volkspartij, later opgegaan in het CDA, maar toen en nu natuurlijk nog steeds niet betrouwbaar, maar ook veel van de toenmalige regeringen, hebben allemaal heel veel meegewerkt om ons volk angstig te maken. Bang te maken voor Russische invallen, voor kernwapens, voor het Oostblok, voor de Chinezen en zo voort. (Die zouden zo maar naast je bed kunnen staan, zei men toen.)
En ja, ik/we waren toen nog jong en hoorden het nieuws maar van een (door de staat) geschapen kant en ja, we waren misschien wel niet "bang" nu ja, maar wel onder de indruk.(Vergeet niet: er was maar een nieuws omroep, de "NTS", zoals die toen heette, de andere omroepen waren nog helemaal verzuild.)
Later kwam het helemaal goed met onze generatie, wij protesteerden tegen Vietnam, tegen Johnson, moordenaar, tegen kernwapens in Havelte en noem maar op, maar dat was wel weer wat jaren later.
Dus al dat gedoe in die jaren over al die andere landen? Op fokkerij van de regeringen van toen? Ik geloof het meteen, maar dan geloof ik ook meteen dat we nog steeds worden opgenaaid: tegen Europa, tegen de Euro, tegen China of weet ik veel waar tegen dan ook.
Conclusie van dit, misschien wat warrige, betoog: ik ben blij met Europa, met Frankrijk, met Duitsland en ja, al helemaal met dat arme België, La pauvre Belgique, dat zware tijden tegemoet gaat met alweer een nieuw te kiezen regering.
Nee: geef mij maar een goede Europese Unie, laten die Britten uittreden, asjeblieft en laten wij, continent mensen, nu ons eigen continent besturen? Geen gedoe van Britten/Yanks/Russen etc. We kunnen het zelf wel: 'Wir schaffen das', zoiets dan!
donderdag 30 mei 2019
dinsdag 21 mei 2019
Waar was Baudet?
Vanmiddag heb ik, normaal ben ik niet zo een politieke volgeling, met meer dan bijzondere aandacht gekeken naar het debat waarin de staatssecretaris, Halbers, van de VVD, de man van de immigratie zaken, eens flink door de mangel gehaald werd. Er werden diverse schandalen aan hem gekoppeld. Zo zouden er heel veel ernstige, door migranten gepleegde, misdaden onder de mat geveegd geworden zijn door zijn departement.
Niet alleen overtredingen bij bushaltes of zo, maar: 'moorden, verkrachtingen, aanrandingen en ernstige diefstallen met heel veel overlast', volgens de PVV leider Wilders en ik quote hem niet helemaal goed nu.
Halbers had eerder, ik kom niet aan een helder en eerlijk betoog, nu, maar hij zou eerder al een brief hebben verstuurd om dat uit te leggen, maar die was wel/niet aangekomen in de kamer. In ieder geval had zijn departement, dat van justitie, besloten en aangegeven, dat al die misdaden niet door de politie zouden zijn aangegeven. Wat een laf betoog was, bleek, want de politie macht in ons land had dat juist allemaal wel doorgegeven, maar Halbers en zijn maten hadden dat dus onder de mat geveegd. Waarom? Ja, dat is een terechte vraag en het juiste antwoord is: angst. Angst voor het opkomen van partijen die juist tegen de overdreven immigratie zijn, partijen als bijvoorbeeld: 50+, maar vooral: de PVV en de FVD.
Terecht of niet? Ja, in mijn ogen helemaal terecht. De immigratie golf gaat alle perken te buiten. Zelfs in mijn geliefde Amstelveen, een vredelievende plaats, of, zelfs, in het Hoofddorp van een maatje van me, ene Jan, sterft het van de nietsnutten die uit vage Afrikaanse/Aziatische landen komen en de zaak alleen maar komen op 'vreten', hier en erger: de zaken komen verstieren en misdaden komen plegen.
Entr'acte: de Appie Hein filialen in A'veen hebben, in samenwerking met onze gemeente, een toeristische actie opgestart. Bij aankoop van een joet krijg je een stickertje van A'veens erfgoed, kerken, buitenhuizen, parken, fraaie gebouwen, noem maar op. In mijn alle AH filialen staan mandjes om de diverse stickers, die je in een gratis te verkrijgen plakboek kunt inplakken, te ruilen. Ik most nog maar twee van de 150 plaatjes hebben en stond afgelopen zondag te kijken en ruilen. Een jong stel, met een kindje van een jaar of drie, stond dat ook te doen en ja, ik mompelde wat tegen hen, dat ik dat nummer nog moest hebben en zo en ze vroegen of het in het Engels kon en ja, dat kon. Het waren Russen. Hij werkte hier, in ons dorp, zij was zijn vrouw en ze kwamen uit de buurt van Moskou, maar hielden van NL en wilden liever niet meer terug en ja, die plaatjes van Amstelveen: man, wat een geweldige actie was dat! Zoiets hadden ze nog nooit meegemaakt en of ik in Amstelveen woonde en zo en wat een leuk gesprek was dat. Met de vorige doods vijand!
Russen in Amstelveen! Er zijn heel veel Japanners in Amstelveen. We hebben Chinese en Indiase buren op onze trap. Daar hebben we geen enkel probleem mee, goed, er zijn wat taal moeilijkheden, maar ja, dat doen we dan wel met handen en voeten en zo. Geen gedoe dus, waar het, in dit geval, mensen betreft die willen communiceren, allemaal werken en willen leven in ons land, iets wat de asielzoekers niet eens willen proberen te doen!
Maar: wat die immigranten klaar spelen is ondenkbaar. Het schijnt dat de misdaad van die figuren enorme getallen heeft aangenomen en dat men er bitter weinig tegen kan doen, qua uitzetting en zo.
De misdaden door hen gepleegd zouden nog erger zijn dan die door de 'Makronen' gepleegd, in, bij voorbeeld, de hoofdstad van ons land. (En die cijfers zijn al schrikbarend!)
Een van de politici, ik weet niet meer wie of hoe, maar volgens mij was het een dame van de VVD, gaf zelfs toe dat de de criminele overlastgevende asiel zoekers, allemaal uit Afrika kwamen, alsof wij, gewone NL'ers, dat niet wisten, en ja, daar moest iets aan gedaan worden, maar er kon niets aan gedaan worden, door allemaal reglementen en regelgeving van uit de EU.
Wilders interrumpeerde geweldig, gaf de dame lik op stuk en ja, zij werd een beetje een zielig hoopje mens onder zijn vlijmscherpe aanvallen. (Ze was zwanger: dat pleit voor haar. Ze liet het niet afweten om met de geblondeerde Harry in discussie te gaan en ging niet in de zielig modus, maar weerstond zijn aanvallen. Dat ze gepikeerd raakte? Ja, door Wilders' uitspraken word je vaak gepikeerd.)
Ik raakte een beetje 'geroerd' door die Halbers. Zijn partij had hem totaal laten vallen. Rutte en Dijkhoff waren niet eens aanwezig bij dit debat, waar het toch om de toekomst van Halbers/de VVD ging. Volgens Wilders zaten ze 'ergens aan de sherry.' Halbers leek en keek als opgejaagd wild en dat is vervelend om te zien. Hij had het plan om op te stappen natuurlijk al lang gemaakt, maar de manier waarop je dan in de steek wordt gelaten? Triest voorbeeld van Rutte en Dijkhoff.
Tja en zo ging het door en ja, zo wilde ik graag toen wel de leider van het FvD, Thierry Baudet, zien, naast, met, tegen Wilders, maar wel de man die die nieuwe partij zou moeten leiden, een man die zich zo graag opdrong als de nieuwe leider van een nieuw vaderland. Ik zag hem niet. Ik zag alleen, op een laatste moment, zijn tweede man, Hiddema, die een vaag verhaal deed, een vage indruk maakte, maar die, in mijn ogen, geen idee had over wat er nu eigenlijk gebeurde in de kamer. Er werd een staatssecretaris weg gezonden. En dat juist op een van hun partij punten, de ongeoorloofde immigratie.
Tja, dat lijkt op een gemiste kans van Baudet. Maar goed, het bespelen van een piano, of het bewonderen van allerlei uilen, al dan niet van Minerva, is ook belangrijk natuurlijk. Nu ja, mammoeten en 'doods cultussen op Paaseiland' moeten ook bestudeerd en ja, daar had de brave man natuurlijk zijn zinnen op gezet en niet zo zeer op de politiek van ons land?
Ok, ik geloof het allemaal wel. Baudet is geen echte politicus, in mijn ogen.
Niet alleen overtredingen bij bushaltes of zo, maar: 'moorden, verkrachtingen, aanrandingen en ernstige diefstallen met heel veel overlast', volgens de PVV leider Wilders en ik quote hem niet helemaal goed nu.
Halbers had eerder, ik kom niet aan een helder en eerlijk betoog, nu, maar hij zou eerder al een brief hebben verstuurd om dat uit te leggen, maar die was wel/niet aangekomen in de kamer. In ieder geval had zijn departement, dat van justitie, besloten en aangegeven, dat al die misdaden niet door de politie zouden zijn aangegeven. Wat een laf betoog was, bleek, want de politie macht in ons land had dat juist allemaal wel doorgegeven, maar Halbers en zijn maten hadden dat dus onder de mat geveegd. Waarom? Ja, dat is een terechte vraag en het juiste antwoord is: angst. Angst voor het opkomen van partijen die juist tegen de overdreven immigratie zijn, partijen als bijvoorbeeld: 50+, maar vooral: de PVV en de FVD.
Terecht of niet? Ja, in mijn ogen helemaal terecht. De immigratie golf gaat alle perken te buiten. Zelfs in mijn geliefde Amstelveen, een vredelievende plaats, of, zelfs, in het Hoofddorp van een maatje van me, ene Jan, sterft het van de nietsnutten die uit vage Afrikaanse/Aziatische landen komen en de zaak alleen maar komen op 'vreten', hier en erger: de zaken komen verstieren en misdaden komen plegen.
Entr'acte: de Appie Hein filialen in A'veen hebben, in samenwerking met onze gemeente, een toeristische actie opgestart. Bij aankoop van een joet krijg je een stickertje van A'veens erfgoed, kerken, buitenhuizen, parken, fraaie gebouwen, noem maar op. In mijn alle AH filialen staan mandjes om de diverse stickers, die je in een gratis te verkrijgen plakboek kunt inplakken, te ruilen. Ik most nog maar twee van de 150 plaatjes hebben en stond afgelopen zondag te kijken en ruilen. Een jong stel, met een kindje van een jaar of drie, stond dat ook te doen en ja, ik mompelde wat tegen hen, dat ik dat nummer nog moest hebben en zo en ze vroegen of het in het Engels kon en ja, dat kon. Het waren Russen. Hij werkte hier, in ons dorp, zij was zijn vrouw en ze kwamen uit de buurt van Moskou, maar hielden van NL en wilden liever niet meer terug en ja, die plaatjes van Amstelveen: man, wat een geweldige actie was dat! Zoiets hadden ze nog nooit meegemaakt en of ik in Amstelveen woonde en zo en wat een leuk gesprek was dat. Met de vorige doods vijand!
Russen in Amstelveen! Er zijn heel veel Japanners in Amstelveen. We hebben Chinese en Indiase buren op onze trap. Daar hebben we geen enkel probleem mee, goed, er zijn wat taal moeilijkheden, maar ja, dat doen we dan wel met handen en voeten en zo. Geen gedoe dus, waar het, in dit geval, mensen betreft die willen communiceren, allemaal werken en willen leven in ons land, iets wat de asielzoekers niet eens willen proberen te doen!
Maar: wat die immigranten klaar spelen is ondenkbaar. Het schijnt dat de misdaad van die figuren enorme getallen heeft aangenomen en dat men er bitter weinig tegen kan doen, qua uitzetting en zo.
De misdaden door hen gepleegd zouden nog erger zijn dan die door de 'Makronen' gepleegd, in, bij voorbeeld, de hoofdstad van ons land. (En die cijfers zijn al schrikbarend!)
Een van de politici, ik weet niet meer wie of hoe, maar volgens mij was het een dame van de VVD, gaf zelfs toe dat de de criminele overlastgevende asiel zoekers, allemaal uit Afrika kwamen, alsof wij, gewone NL'ers, dat niet wisten, en ja, daar moest iets aan gedaan worden, maar er kon niets aan gedaan worden, door allemaal reglementen en regelgeving van uit de EU.
Wilders interrumpeerde geweldig, gaf de dame lik op stuk en ja, zij werd een beetje een zielig hoopje mens onder zijn vlijmscherpe aanvallen. (Ze was zwanger: dat pleit voor haar. Ze liet het niet afweten om met de geblondeerde Harry in discussie te gaan en ging niet in de zielig modus, maar weerstond zijn aanvallen. Dat ze gepikeerd raakte? Ja, door Wilders' uitspraken word je vaak gepikeerd.)
Ik raakte een beetje 'geroerd' door die Halbers. Zijn partij had hem totaal laten vallen. Rutte en Dijkhoff waren niet eens aanwezig bij dit debat, waar het toch om de toekomst van Halbers/de VVD ging. Volgens Wilders zaten ze 'ergens aan de sherry.' Halbers leek en keek als opgejaagd wild en dat is vervelend om te zien. Hij had het plan om op te stappen natuurlijk al lang gemaakt, maar de manier waarop je dan in de steek wordt gelaten? Triest voorbeeld van Rutte en Dijkhoff.
Tja en zo ging het door en ja, zo wilde ik graag toen wel de leider van het FvD, Thierry Baudet, zien, naast, met, tegen Wilders, maar wel de man die die nieuwe partij zou moeten leiden, een man die zich zo graag opdrong als de nieuwe leider van een nieuw vaderland. Ik zag hem niet. Ik zag alleen, op een laatste moment, zijn tweede man, Hiddema, die een vaag verhaal deed, een vage indruk maakte, maar die, in mijn ogen, geen idee had over wat er nu eigenlijk gebeurde in de kamer. Er werd een staatssecretaris weg gezonden. En dat juist op een van hun partij punten, de ongeoorloofde immigratie.
Tja, dat lijkt op een gemiste kans van Baudet. Maar goed, het bespelen van een piano, of het bewonderen van allerlei uilen, al dan niet van Minerva, is ook belangrijk natuurlijk. Nu ja, mammoeten en 'doods cultussen op Paaseiland' moeten ook bestudeerd en ja, daar had de brave man natuurlijk zijn zinnen op gezet en niet zo zeer op de politiek van ons land?
Ok, ik geloof het allemaal wel. Baudet is geen echte politicus, in mijn ogen.
zondag 12 mei 2019
Niet meer moeten "moeten"
Ja, een beetje een ingewikkelde titel voor weer eens een simpel Blogje. Waar het op neer komt is, dat ik, na een jaar of zo in de Drees fabriek werkend, er nu langzaam aan wen aan het niet meer: "moeten, moeten", is of zo, of wel, ik heb begrepen dat ik de tijd van de dag voor me zelf heb.
En ja, het is Moederdag en ik heb een leuke plant gekocht en ja, ik heb lekker gekookt, ook.
Maar nu even uitleg daarvoor: sinds een jaartje of zo, trek ik dus van Drees, zoals jullie al begrepen. Ik krijg, naast een ABP pensioen en nog een pensioentje, ook nog een WAO uitkering, dus. Geld dat ik overigens 'zelf' heb weggezet over mijn werkende jaren, net als die twee andere pensioenen. Het is dus gewoon spaargeld, dat ik, vermoedelijk nooit in zijn totaal, terug krijg, maar goed, dat is even terzijde. Ik ben er blij mee, de lief heeft ook nog wat inkomen, ik bedoel dat niet raar hoor en ja, we genieten er een beetje van.)
Maar het vreselijke wennen was aan het feit dat ik 'niet meer moet.' Een beetje ook: dat men me niet meer moet. Ik hoef niet meer dit of dat, niemand verwacht me meer, niemand vraagt naar me meer, niemand wil mijn mening horen over het een of ander, zoiets dan. Ik heb geen tijdstip meer om mijn wekker op te moeten zetten, geen tijdstip meer om op de fiets, bij goed weer, of in de metro, toen we nog geen auto hadden, te moeten inchecken , of in de auto, toen we die wel hadden, te moeten stappen. Nee, ik ben 'moetvrij', zeg ik maar dan. (Nu ja, de geliefde is dat ook, natuurlijk.) En ja, da's wennen.
Maar: wat een verschil is dat met de voorgaande dikke zestig jaren van WEL moeten? Zestig jaar? Ja, zeker. Ik begon op mijn vierde in een verplichte kleuterklas, met een paar lieve juffen overigens en ik eindigde op mijn 65ste met een nare 'regiomanner', ook een soort kleuterklas juf, overigens. Daar zaten bijna zestig jaar van dwang en moeten tussen in. Scholen, opleidingen, de KM, daarna een baan na de Marine en zo meer.
Daarna was het opeens over. Ik hoefde dus niet meer zoveel, ik moest niet meer zoveel, maar probeer dat eens te vertalen in een jaar tijd? Vanaf steeds maar acte d' presence geven naar een relatief vrij leven? (Relatief, natuurlijk: je hebt kinderen en kleinkinderen, je heb verplichtingen aan kinderen en kleinkinderen en familie, maar: niemand rekent je af op je aanwezigheid, je inzet, of gebrek daaraan, je tijdstippen van op staan of hoe laat je gaat fietsen of winkelen of zo.)
Ja, een raar verhaal en misschien kan alleen de gepensioneerde m/v hier wat mee. Feit is dat ik niet meer MOET! Ik kwam op dit verhaal door meerdere briefwisselingen met een oude vriend, Frans, en een gesprek dat ik recent had met een 'oomzegger' van me. Koert is ondertussen dan wel zestig, maar nog steeds de zoon van mijn oudste zus. Ik zie hem: af en toe en ja, te weinig als ik eerlijk ben. Geografisch is dat ook wel een beetje moeilijk. Hij woont in Assen en ja, qua afstand gezien is dat, in onze NL ogen, ver weg. Enfin: hij vroeg me hoe die dag hoe dat nu zat met het pensioen en leeftijd en hij was eerlijk: hij hikte ook tegen net boven de de zestig aan en dat wat het met zijn leven en zo deed. Ik antwoordde eerlijk dat recupereren vanaf dat je zestig werd, steeds moeilijker zou zijn en dat beaamde hij.
Ik ontmoette hem en zijn vrouw nu weer eens in Zaanstad, bij een voetbal wedstrijd van Loek, onze kleinzoon en Koert's achter/-achterneef, zoiets. Loek is een slim en goed voetballertje, gaat, op zijn elfde al, naar het Atheneum en is een begaafd mannetje tout court. Koert en Andrea, zijn vrouw, wilden ook graag komen en zouden dan op doorreis gaan naar een van hun kinderen die in Mokum woont. We hadden goeie gesprekken, het was fijn hun weer eens terug te zien en nee, Loek's elftal speelde gelijk: 1-1, dus hun kans op het kampioenschap is bijna verloren. Het was een vervelende pot: de tegenstander was een naar clubje enkelschoppers, ergens uit Poelenburg of zo.
Loek werd heel even uit zijn evenwicht gebracht toen hij met een gemene tackle werd gevloerd. Voor het eerst in (zijn 12 jarig leventje) leven werd hij heel boos, dat vreedzame mannetje van ons. Hij maakte een hele faire, maar keiharde tackle terug op de treiter en etterbak die hem al twee maal dertig minuten had lopen intimideren.
(Woorden van zijn coach/trainer/begeleider: "So ken ik je niet Loek! Dadoeje tog niet? Maor je heb gelijk, die vaale tering turk het het de hele middag al op je poten voorzien.)
Frans en Teun, een ander gabbertje, hadden ook al eens 'pensioen' vragen gesteld, maar ik kon hen toen niet echt antwoorden: ik moest toen, en ja, moet nu nog, een beetje bekomen van de rust! Want ja: het is wel rust. Geen vergaderingen/conferences/ontmoetingen/gesprekken/meetings en zo meer. Geen arbeid stress meer, gelukkig niks meer van dat alles.
Ik betrap me erop dat ik stress ga zoeken: welke route ga ik morgen nu eens fietsen en hoe laat ga ik?
En ja, het is Moederdag en ik heb een leuke plant gekocht en ja, ik heb lekker gekookt, ook.
Maar nu even uitleg daarvoor: sinds een jaartje of zo, trek ik dus van Drees, zoals jullie al begrepen. Ik krijg, naast een ABP pensioen en nog een pensioentje, ook nog een WAO uitkering, dus. Geld dat ik overigens 'zelf' heb weggezet over mijn werkende jaren, net als die twee andere pensioenen. Het is dus gewoon spaargeld, dat ik, vermoedelijk nooit in zijn totaal, terug krijg, maar goed, dat is even terzijde. Ik ben er blij mee, de lief heeft ook nog wat inkomen, ik bedoel dat niet raar hoor en ja, we genieten er een beetje van.)
Maar het vreselijke wennen was aan het feit dat ik 'niet meer moet.' Een beetje ook: dat men me niet meer moet. Ik hoef niet meer dit of dat, niemand verwacht me meer, niemand vraagt naar me meer, niemand wil mijn mening horen over het een of ander, zoiets dan. Ik heb geen tijdstip meer om mijn wekker op te moeten zetten, geen tijdstip meer om op de fiets, bij goed weer, of in de metro, toen we nog geen auto hadden, te moeten inchecken , of in de auto, toen we die wel hadden, te moeten stappen. Nee, ik ben 'moetvrij', zeg ik maar dan. (Nu ja, de geliefde is dat ook, natuurlijk.) En ja, da's wennen.
Maar: wat een verschil is dat met de voorgaande dikke zestig jaren van WEL moeten? Zestig jaar? Ja, zeker. Ik begon op mijn vierde in een verplichte kleuterklas, met een paar lieve juffen overigens en ik eindigde op mijn 65ste met een nare 'regiomanner', ook een soort kleuterklas juf, overigens. Daar zaten bijna zestig jaar van dwang en moeten tussen in. Scholen, opleidingen, de KM, daarna een baan na de Marine en zo meer.
Daarna was het opeens over. Ik hoefde dus niet meer zoveel, ik moest niet meer zoveel, maar probeer dat eens te vertalen in een jaar tijd? Vanaf steeds maar acte d' presence geven naar een relatief vrij leven? (Relatief, natuurlijk: je hebt kinderen en kleinkinderen, je heb verplichtingen aan kinderen en kleinkinderen en familie, maar: niemand rekent je af op je aanwezigheid, je inzet, of gebrek daaraan, je tijdstippen van op staan of hoe laat je gaat fietsen of winkelen of zo.)
Ja, een raar verhaal en misschien kan alleen de gepensioneerde m/v hier wat mee. Feit is dat ik niet meer MOET! Ik kwam op dit verhaal door meerdere briefwisselingen met een oude vriend, Frans, en een gesprek dat ik recent had met een 'oomzegger' van me. Koert is ondertussen dan wel zestig, maar nog steeds de zoon van mijn oudste zus. Ik zie hem: af en toe en ja, te weinig als ik eerlijk ben. Geografisch is dat ook wel een beetje moeilijk. Hij woont in Assen en ja, qua afstand gezien is dat, in onze NL ogen, ver weg. Enfin: hij vroeg me hoe die dag hoe dat nu zat met het pensioen en leeftijd en hij was eerlijk: hij hikte ook tegen net boven de de zestig aan en dat wat het met zijn leven en zo deed. Ik antwoordde eerlijk dat recupereren vanaf dat je zestig werd, steeds moeilijker zou zijn en dat beaamde hij.
Ik ontmoette hem en zijn vrouw nu weer eens in Zaanstad, bij een voetbal wedstrijd van Loek, onze kleinzoon en Koert's achter/-achterneef, zoiets. Loek is een slim en goed voetballertje, gaat, op zijn elfde al, naar het Atheneum en is een begaafd mannetje tout court. Koert en Andrea, zijn vrouw, wilden ook graag komen en zouden dan op doorreis gaan naar een van hun kinderen die in Mokum woont. We hadden goeie gesprekken, het was fijn hun weer eens terug te zien en nee, Loek's elftal speelde gelijk: 1-1, dus hun kans op het kampioenschap is bijna verloren. Het was een vervelende pot: de tegenstander was een naar clubje enkelschoppers, ergens uit Poelenburg of zo.
Loek werd heel even uit zijn evenwicht gebracht toen hij met een gemene tackle werd gevloerd. Voor het eerst in (zijn 12 jarig leventje) leven werd hij heel boos, dat vreedzame mannetje van ons. Hij maakte een hele faire, maar keiharde tackle terug op de treiter en etterbak die hem al twee maal dertig minuten had lopen intimideren.
(Woorden van zijn coach/trainer/begeleider: "So ken ik je niet Loek! Dadoeje tog niet? Maor je heb gelijk, die vaale tering turk het het de hele middag al op je poten voorzien.)
Frans en Teun, een ander gabbertje, hadden ook al eens 'pensioen' vragen gesteld, maar ik kon hen toen niet echt antwoorden: ik moest toen, en ja, moet nu nog, een beetje bekomen van de rust! Want ja: het is wel rust. Geen vergaderingen/conferences/ontmoetingen/gesprekken/meetings en zo meer. Geen arbeid stress meer, gelukkig niks meer van dat alles.
Ik betrap me erop dat ik stress ga zoeken: welke route ga ik morgen nu eens fietsen en hoe laat ga ik?
Abonneren op:
Reacties (Atom)