Niet meer moeten "moeten"

Ja, een beetje een ingewikkelde titel voor weer eens een simpel Blogje. Waar het op neer komt is, dat ik, na een jaar of zo in de Drees fabriek werkend, er nu langzaam aan wen aan het niet meer: "moeten, moeten", is of zo, of wel, ik heb begrepen dat ik de tijd van de dag voor me zelf heb.
En ja, het is Moederdag en ik heb een leuke plant gekocht en ja, ik heb lekker gekookt, ook. 
Maar nu even uitleg daarvoor: sinds een jaartje of zo, trek ik dus van Drees, zoals jullie al begrepen. Ik krijg, naast een ABP pensioen en nog een pensioentje, ook nog een WAO uitkering, dus. Geld dat ik overigens 'zelf' heb weggezet over mijn werkende jaren, net als die twee andere pensioenen. Het is dus gewoon spaargeld, dat ik, vermoedelijk nooit in zijn totaal, terug krijg, maar goed, dat is even terzijde. Ik ben er blij mee, de lief heeft ook nog wat inkomen, ik bedoel dat niet raar hoor en ja, we genieten er een beetje van.)
Maar het vreselijke wennen was aan het feit dat ik 'niet meer moet.' Een beetje ook: dat men me niet meer moet. Ik hoef niet meer dit of dat, niemand verwacht me meer, niemand vraagt naar me meer, niemand wil mijn mening horen over het een of ander, zoiets dan. Ik heb geen tijdstip meer om mijn wekker op te moeten zetten, geen tijdstip meer om op de fiets, bij goed weer, of in de metro, toen we nog geen auto hadden, te moeten inchecken , of in de auto, toen we die wel hadden, te moeten stappen. Nee, ik ben 'moetvrij', zeg ik maar dan. (Nu ja, de geliefde is dat ook, natuurlijk.) En ja, da's wennen.

Maar: wat een verschil is dat met de voorgaande dikke zestig jaren van WEL moeten? Zestig jaar? Ja, zeker. Ik begon op mijn vierde in een verplichte kleuterklas, met een paar lieve juffen overigens en ik eindigde op mijn 65ste met een nare 'regiomanner', ook een soort kleuterklas juf, overigens. Daar zaten bijna zestig jaar van dwang en moeten tussen in. Scholen, opleidingen, de KM, daarna een baan na de Marine en zo meer.
Daarna was het opeens over. Ik hoefde dus niet meer zoveel, ik moest niet meer zoveel, maar probeer dat eens te vertalen in een jaar tijd? Vanaf steeds maar acte d' presence geven naar een relatief vrij leven? (Relatief, natuurlijk: je hebt kinderen en kleinkinderen, je heb verplichtingen aan kinderen en kleinkinderen en familie, maar: niemand rekent je af op je aanwezigheid, je inzet, of gebrek daaraan, je tijdstippen van op staan of hoe laat je gaat fietsen of winkelen of zo.)

Ja, een raar verhaal en misschien kan alleen de gepensioneerde m/v hier wat mee. Feit is dat ik niet meer MOET! Ik kwam op dit verhaal door meerdere briefwisselingen met een oude vriend, Frans, en een gesprek dat ik recent had met een 'oomzegger' van me. Koert is ondertussen dan wel zestig, maar nog steeds de zoon van mijn oudste zus. Ik zie hem: af en toe en ja, te weinig als ik eerlijk ben. Geografisch is dat ook wel een beetje moeilijk. Hij woont in Assen en ja, qua afstand gezien is dat, in onze NL ogen, ver weg. Enfin: hij vroeg me hoe die dag hoe dat nu zat met het pensioen en leeftijd en hij was eerlijk: hij hikte ook tegen net boven de de zestig aan en dat wat het met zijn leven en zo deed. Ik antwoordde eerlijk dat recupereren vanaf dat je zestig werd, steeds moeilijker zou zijn en dat beaamde hij. 

Ik ontmoette hem en zijn vrouw nu weer eens in Zaanstad, bij een voetbal wedstrijd van Loek, onze kleinzoon en Koert's achter/-achterneef, zoiets. Loek is een slim en goed voetballertje, gaat, op zijn elfde al, naar het Atheneum en is een begaafd mannetje tout court. Koert en Andrea, zijn vrouw, wilden ook graag komen en zouden dan op doorreis gaan naar een van hun kinderen die in Mokum woont. We hadden goeie gesprekken, het was fijn hun weer eens terug te zien en nee, Loek's elftal speelde gelijk: 1-1, dus hun kans op het kampioenschap is bijna verloren. Het was een vervelende pot: de tegenstander was een naar clubje enkelschoppers, ergens uit Poelenburg of zo.
Loek werd heel even uit zijn evenwicht gebracht toen hij met een gemene tackle werd gevloerd. Voor het eerst in (zijn 12 jarig leventje) leven werd hij heel boos, dat vreedzame mannetje van ons. Hij maakte een hele faire, maar keiharde tackle terug op de treiter en etterbak die hem al twee maal dertig minuten had lopen intimideren.

(Woorden van zijn coach/trainer/begeleider: "So ken ik je niet Loek! Dadoeje tog niet? Maor je heb gelijk, die vaale tering turk het het de hele middag al op je poten voorzien.)

Frans en Teun, een ander gabbertje, hadden ook al eens 'pensioen' vragen gesteld, maar ik kon hen toen niet echt antwoorden: ik moest toen, en ja, moet nu nog, een beetje bekomen van de rust! Want ja: het is wel rust. Geen vergaderingen/conferences/ontmoetingen/gesprekken/meetings en zo meer. Geen arbeid stress meer, gelukkig niks meer van dat alles.
Ik betrap me erop dat ik stress ga zoeken: welke route ga ik morgen nu eens fietsen en hoe laat ga ik?