Opgenaaid in onze jeugd!

Nee, die aanhef, die titel, is niet fraai, ik begrijp dat wel, maar het is ongeveer wel wat ik voel momenteel. Ik ben, nu ja, mijn generatiegenoten en ik, zijn vreselijk opgenaaid door de lessen en de woorden die we in onze jeugd hoorden en meekregen.
Raadselachtig, nietwaar? Inderdaad en ik leg, na al die jaren, uit waarom ik me zo voel. Vandaag beëindigde ik het boek waar ik redelijk in verdiept was: 'De man die nee zei', van de historicus H.L. Wesseling. Een emeritus hoogleraar geschiedenis, di veel weet over de Franse geschiedenis en daar ook veel over schreef. Ik heb meerdere van zijn, overigens voor een geschiedenis prof hele leesbare boeken, gelezen en ja, daar ook van gesmuld, als ik even eerlijk ben.
(Dus: koop/jat/leen boeken van Wesseling, H.L. Nu ja, download ze in elk geval en veel vragen en antwoorden over Frankrijk en het gedoe van de Fransen zullen beantwoord worden.)

Waarom voelde ik me aanvankelijk opgenaaid? Daar moet ik voor terug naar mijn jeugd in de jaren vijftig en zestig, van de vorige eeuw. (Max Pam schreef in zijn 'Leviathan' al dat die bewoording raar was, omdat we, on deze eeuw, nog geen andere jaren hebben gehad, die die benaming verdienden.)
In die jaren, veel van jullie  jongere lezertjes hebben die niet meegemaakt, heerste er een vreselijke nare tijd, vooral en tijd van veel vrees. Ons land was in de wederopbouw, waarvoor ik de generatie voor me nog steeds dankbaar ben, maar tevens hadden de presidenten van de USA en van de USSR, Kennedy/Eisenhower/Stalin/Chroetsjew hadden ervoor gezorgd dat Europa door de midden was verdeeld: achter het IJzeren Gordijn zaten de Slavische monsters, die het allemaal voorzien hadden op onze vrijheden en onze democratie en ja, ook op onze financiële en zakelijke verworvenheden en aan de andere kant van dat vreselijke gordijn, stonden de Yanks, met hun tandpasta glimlach en hun rijkdommen: tv's, koelkasten, films en filmsterren en ja, hun verworvenheden, ik ga niet door over de KKK of rassen scheiding, nu, misschien ooit.
We geloofden dat allemaal, natuurlijk. Onze regering(en), nu ja, onze onder de invloed van de USA regeringen, wilden dat zo: een verenigd Europa, tegen het Oostblok. (Ik geef toe: ik was toen nog jong en makkelijk onder de indruk te brengen: na Hongarije, '56, na Praag, '68 en gedurende Vietnam, vanaf zestig tot dik zeventig, was ik er ook helemaal van overtuigd dat DE Rus onze westerse democratie wel eens zou kunnen binnenvallen en ja, ik nam, als beroeps marine man dienst. 
Nee, nee, nee, nooit spijt van gehad en ik sta nog steeds achter mijn, toenmalige motieven, hoor.)

Enfin, er was meer in de wereld te koop dan alleen maar de US en de Russen en zo en zo zag ook ene Charles de Gaulle dat. Hij was de onbetwiste leider van 'La Douce France' en dat deed hij heel goed. 
Hij stabiliseerde zijn, door de oorlog zo verdeelde land, zorgde dat de economie aantrok en ja, hij liet zich niet de les lezen door de USA en door de andere machten in Europa, met name niet door de Duitsers. Wel zorgde hij ervoor dat hij met Adenauer, een van de grootste Duitse staatslieden ooit, een stabiel en groot Europa kon creëren. 
Dat werd hem niet in dank aanvaard en vooral niet door bijvoorbeeld de regering van ons land, waar ene minister Luns, een super conservatieve Rooms Katholieke staatsman van buitenlandse zaken, veel kritiek op De Gaulle had en dat ook heel er ventileerde.

Zo werd ik, nu ja, mijn generatie, al in onze jeugd jaren geconfronteerd met het feit dat Frankrijk een onaardig land was, met een president die overal 'non' op zei en ik bedoel daar geen kloosterlinge mee, dat begrijpen jullie. Door Luns kregen we mee dat de Fransen onbetrouwbaar, onsympathiek en totaal patriottisch waren en ja, het laatste is wel waar.

Maar: ik ben meerdere malen in La Patrie geweest. Ik ben er met de Marine geweest, ik ben er op vakantie geweest, ik heb er gefietst, op die k.. bergen van hen, maar ik ben nog nooit ene onsympathieke Fransman tegen gekomen. Ja, ze hebben tijd nodig om met je te gaan praten, maar over het algemeen is de Fransman/-vrouw, aardig, geinteresserd en, nee, ze spreken alleen maar Frans, inderdaad. Of een heel slecht Engels. Maar hebben jullie wel eens Engelstaligen Frans horen spreken? Of Duitstaligen iets anders dan Duits? Of landgenoten Frans? Nou dan.

Dus ja, wij werden toen (al) opgefokt tegen Frankrijk. We werden natuurlijk al helemaal opgefokt tegen Duitsland, na de oorlog dan en, ik kan het niet na laten om te zeggen, tegen alles wat niet Nederlands was, natuurlijk. (Dat gedoe over Indonesië? Man, man, man, later kwam al dat gedoe over Nieuw Guinea er nog bij.)
Luns, hij was van de RKP, de Rooms Katholieke Volkspartij, later opgegaan in het CDA, maar toen en nu natuurlijk nog steeds niet betrouwbaar, maar ook veel van de toenmalige regeringen, hebben allemaal heel veel meegewerkt om ons volk angstig te maken. Bang te maken voor Russische invallen, voor kernwapens, voor het Oostblok, voor de Chinezen en  zo voort. (Die zouden zo maar naast je bed kunnen staan, zei men toen.)
En ja, ik/we waren toen nog jong en hoorden het nieuws maar van een (door de staat) geschapen kant en ja, we waren misschien wel niet "bang" nu ja, maar wel onder de indruk.(Vergeet niet: er was maar een nieuws omroep, de "NTS", zoals die toen heette, de andere omroepen waren nog helemaal verzuild.)
Later kwam het helemaal goed met onze generatie, wij protesteerden tegen Vietnam, tegen Johnson, moordenaar, tegen kernwapens in Havelte en noem maar op, maar dat was wel weer wat jaren later.

Dus al dat gedoe in die jaren over al die andere landen? Op fokkerij van de regeringen van toen? Ik geloof het meteen, maar dan geloof ik ook meteen dat we nog steeds worden opgenaaid: tegen Europa, tegen de Euro, tegen China of weet ik veel waar tegen dan ook.

Conclusie van dit, misschien wat warrige, betoog: ik ben blij met Europa, met Frankrijk, met Duitsland en ja, al helemaal met dat arme België, La pauvre Belgique, dat zware tijden tegemoet gaat met alweer een nieuw te kiezen regering.

Nee: geef mij maar een goede Europese Unie, laten die Britten uittreden, asjeblieft en laten wij, continent mensen, nu ons eigen continent besturen? Geen gedoe van Britten/Yanks/Russen etc. We kunnen het zelf wel: 'Wir schaffen das', zoiets dan!