Mijn laatste 'kunstje' (deel een)

Voor wie de KM kent, kent ook de uitdrukking die ik hier boven gebruik. Het 'laatste kunstje' van een onderofficier, voornamelijk een adjudant, wat ik toen was, toen ik dat deed, beviel me toen bovenal, ik had een goed kunstje geleverd, vond ik en vond 'de men van heel boven' en ja, ik was het hele gedoe eigenlijk al weer vergeten, tot ik een FB berichtje van mijn oud maatje Leo las, vanavond. Leo was jaren lang niet in/op de MKAD, de vroegere Marine Kazerne AmsterDam geweest en ja, hij zag heel veel veranderingen, sterker, hij zag alleen maar veranderingen. Die MKAD is bijna niet meer van de Marine, overigens, de gemeente Mokum heeft haar klauwen er in gezet en zo is, helaas, drie- tot vierhonderd jaar KM historie verworden tot een bijna niet te herkennen plek. Maar goed, die vriend dus, die dat bezoek bracht, na al die jaren. Hij maakte een fraaie foto van het vroegere 'commandementsgebouw', een gebouw waar, jullie raden het al, het commando van de kazerne ooit zat. 
De MKAD was ooit een werf geweest waar zowel marine- als handelsschepen werden gebouwd. Die werf lag in het Oosterdok, later afgegrendeld door de Dijksgracht en de Nieuwe Vaart. (Die wer is ooit nog eens gecommandeerd door ene KTZ Van Gogh, een oom van de bekende schilder, die er ook tijd heeft doorgebracht en een paar fraaie etsen heeft gemaakt.) Oostelijk van de werf/de latere kazerne, lagen de Oostelijke eilanden: Kattenburg, Wittenburg en Oostenburg, daar woonden de 'Bijltjes', de scheepstimmerlieden die nogal Oranje gezind waren. (Men heeft, jaren later, nog veel historisch materiaal uit de bouwgrond van de MKAD boven de modder kunnen halen.)
Ergens heeft de Admiraliteit van Amsterdam het gehele terrein over genomen en uitgebreid. Maar, pas in de jaren zestig is er de (huidige/toenmalige) Marine kazerne ontstaan. Dat gebeurde naar aanleiding van het graven van de IJ tunnel. De opgegraven grond werd op het terrein gespoten waar 'ooit' de kazerne stond en ja, toen moest er ook gebouwd worden. De MKAD werd een groot bedrijf, met opleiding scholen voor de Verbindingsdiensten en voor de Technische opleidingen, respectievelijk de VBD en de TOKM, maar goed, dat wisten jullie allemaal al. 
Ook werden er, in dezelfde lelijke bouwstijl, allemaal bijgebouwen neergezet. De woning van de CMMIJMOND/CMMADAM, ingewikkelde kreten voor dezelfde persoon, een Kapitein Ter Zee, een KTZ, die het baasje was over het maritieme gedoe in en rond Amsterdam, met een heel uitstrekkend gebied, tot ver in Utrecht en tot ver in Noord Holland. Ook werd er, in die afgrijselijke bouwstijl, een bureau Commandement afgeleverd, met daar in, in een heuse en echte bunker, een verbindingsbureau, waar allemaal gecodeerde berichten werden ontcijferd en opgeslagen en zo. Niet te vergeten waren er allemaal bomvrije bunkers gebouwd, diep onder de grond, met hele dikke toegangsluiken. Die kelders lagen naast de VBD school, waar, bij het bouwen, men waarschijnlijk was vergeten dat de muren op die uitgangen neer konden storten en ze dus onbereikbaar konden maken. In die ruimtes, ik heb het nu over de 'Koude Oorlog' waren enorme voorraden opgeslagen, blikken met allerlei voeding, enorme jerrycans met water, kleding/dekens/gasmaskers/blikken met/eten/kaarsen en dat soort zaken meer. 
Dat werd, op geregelde tijden, allemaal gecontroleerd en ja, ook de zuurstoftoediening naar die bunkers werd regelmatig gecontroleerd. Ik ben er wel eens een paar maal binnen geweest, om allerlei medicamenten en verbandstoffen op hun houdbaarheid te checken. Het was een aparte tijd, toen, in de jaren van de 'Koude Oorlog', zoals sommigen van jullie misschien nog wel weten.

Goed, L. zo heet mijn ouwe scheepsmaat, maakte een fraaie foto van dat ouwe commandementsgebouw en toen ik die foto zag, sprongen allemaal herinneringen naar 'mijn laatste kunstje' me te binnen, namelijk hoe ik, een bijna met pensioen gaande adjustip, van een zooitje portocabins, opeens een fraaie en goed functionerende ziekenboeg, helemaal nieuwe stijl, mocht, nu ja, moest maken, met heel beperkte mensen middelen, maar met een budget waar ik van moest lachen. Alles kon, alles mocht, niks was te duur. Dat kwam natuurlijk omdat de ZB MKAD al jaren en jaren in een hele armzalige behuizing had gezeten.  
Daar houd ik me dus maar aan vast. Nee, nee, nee, ik heb die inrichting en die verhuizing niet helemaal zelf gedaan, hoor, nee ik had hulp van mijn toenmalige personeel, maar vooral van een zogenaamd 'kleintje' een matroos der eerste klasse, ene Niels. Hij was, dat lees je later, maar hij werd een rots in de branding. 
Ik was hem helemaal uit het oog verloren, had bijna nooit meer aan hem gedacht, tot ik hem, jaren en jaren later, weer eens tegenkwam, toen we beiden het verkeer moesten gaan staan regelen na een raar accident langs de Kromme Mijdrecht!

=later dus meer=