(Ik word momenteel overspoeld door allemaal reacties en successen van een fraai Blog over een schip. Goh, dat doet deugd, maar dit Blog wil ik ook gaande houden. Over lezen en boeken wordt, naar ik meen, te weinig geschreven, dus ja, dat moet en wil ik dus wel blijven doen.)
Tijdens een hoog nodige hotel vakantie in België, om precies te zijn in Waterloo, waar onze latere koningin Willem II furore maakte, nu ja, zoiets dus, kwam ik, ik moest snel even iets halen nog, bij een Carrefour terecht, zeg maar de Belgische Appie. Ik liep langs een schap met kranten en bladen en zag daar stripboeken liggen. Ik, ja voor strips ben ik altijd te porren, keek eens goed en verduld; "Le Rayon U", het boek, de totaal verdwenen "U straal" (dit is voor stripliefhebbers) van Edgar P. Jacobs lag daar, in een hele nieuwe druk, met hard kartonnen omslag en ja, ook nog heel betaalbaar. Maar dan wel in het Frans, Waterloo ligt in Franstalig gebied, maar breek je hoofd daar niet over, het ligt ook weer in tweetalig gebied en ja, eigenlijk wel in een semi Nederlands talig gebied, de zogenaamde "Brussel-Halle-Vilvoorde" driehoek, maar daar gaat het nu niet over. De Belgen snappen het zelf al niet, laat staan dat wij het zouden kunnen begrijpen.
Die avond begon ik, als een kind zo blij, ik had alles van Blake en Mortimer, maar juist NIET dat eerste boek, het boek te lezen en, hoewel mijn Frans niet helemaal vloeibaar is, kwam ik er, met behulp van de tekeningen, wel uit.
Dat boek, de U straal, vertaald, is dus een eerste deel, een experimenteel deel van de schrijver E.P. Jacobs om zijn "Blake en Mortimer" strip serie te beginnen. (Die Jacobs was overigens goed bevriend met Herge, de schepper van Kuifje en ze tekenden beiden in de zelfde stijl. Later is die stijl nooit meer geëvenaard, overigens.)
De verhalen kwamen totaal niet overeen, natuurlijk. Waar Kuifje, aanvankelijk, een vrij komische strip was en dat ook lang bleef, met de Kapitein en Jansen en Janssen en ja, ook Nestor en de grappige Bobby, was de strip van Jacobs bijna helemaal humorloos. Maar vaak wel veel spannender dan de strips van en over Kuifje. (Ik lees en herlees alle strips van beide schrijvers nog jaarlijks hoor. Ik heb de Kuifje film op DVD en bekijk die ook nog geregeld.) Ik kies dus niet tussen Herge en Jacobs, die overigens ook nog eens dikke maten waren en elkaar regelmatig afbeelden in hun boeken. (Een fraai voorbeeld is te zien in "De scepter van Ottokar" waarin beide tekenaars worden afgebeeld in fraaie uniformen.
Jacobs heeft zich zelf als de "bad guy" Olrik al die jaren zelf op laten draven, overigens. Heel herkenbaar aan het kleine snorretje dat hij droeg.)
Maar goed, enfin en soit en zo. Ik wil iets zeggen over fraaie voorpagina's van strips en ja, als ik eerlijk ben is de voorplaat van: "De scepter van Ottokar" wel een van mijn favorieten, geen idee waarom, maar ze is gewoon heel erg fraai.
Een van de fraaiste tekeningen uit een stripverhaal komt overigens uit "De Blauee Lotus", ook van Herge. Die tekening is wel heel klein en laat een ongeruste Chinese mijnheer zien die op Kuifje zit te wachten. De man zit aan een tafel, voor een raam waarin hij kale bomen ziet die scherp afgetekend zijn tegen een vrij onbewolkte winterlucht. Daar ziet hij ook het eindeloze en lege pad waarvan hij verwacht Kuifje te zien arriveren. (Troost je, het komt helemaal goed, hoor.)
Van Herge naar Jacobs, toen hij zelf nog tekende. Een hele fraaie tekening vind ik ook in "Het Gele Teken". Een man die in een regenachtige nacht, in Londen, naar huis loopt.
Heel fraai heeft Jacobs zijn schaduw op het natte asfalt, het weerkaatsen van de straatlantaarns op de straat en de weerspiegeling van de auto's en zo weergegeven, het is dan wel getekend maar het lijkt allemaal heel dynamisch. Stom misschien, maar ik kan heel lang kijken naar dat soort plaatjes.
De Belgen noemen de strips de negende kunst geloof ik, en ja, misschien is dat wel zo.
Blijft de vraag: waarom is de stripkunst voornamelijk Belgisch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten