Een boek dat mijn leven veranderde? (deel een van vele)

Ja, ik kreeg die vraag weer eens, niet zo lang geleden. Ik kon daar toen niet onmiddellijk een goed antwoord op verzinnen. Ik ben dan misschien een beetje traag, maar ik moest toch inderdaad wel over die vraag nadenken. Ik ben der nu ondertussen wel uit, hoor, ik heb er veel over nagedacht en ja, ik kan die vragensteller, het was zo een FB vraag, van een groep die direct een antwoord willen, wie weet moest Zuckerberg het misschien wel du moment aan Trump melden, toen niet zo snel beantwoorden.
Nu ik wat tijd heb gekregen weet ik dat er niet een (1) boek is geweest dat mijn leven heeft veranderd, maar dat dat meerdere boeken zijn geweest. En nee, de Bijbel staat er niet bij, dus, vrienden van de geloof gezindte, haak meteen maar af. Nee, ik, nu ja, mijn leven, is veranderd door vele boeken. Maar ook door omstandigheden. Boeken alleen zijn niet genoeg om je leven te beïnvloeden, volgens mij.
(Ten eerste, je wereld veranderd natuurlijk helemaal als je de geboorte van je kinderen of kleinkinderen meemaakt, die gebeurtenissen leggen je een beetje lam. Het overweldigt je. Je kunt boeken of films vergeten, maar kinderen of kleinkinderen gelukkig niet, nu ja, wij, de lief en ik natuurlijk, niet, maar dat geld ook voor jullie, lezers, ga ik van uit.)

Om te beginnen is mijn leven veranderd door gebeurtenissen die ik ooit meemaakte tijdens mijn opleidingen en mijn werk als verpleger bij de Marine. Ik leerde daar wat mensen kunnen lijden aan lichamelijke en psychische problemen en ik hoopte en probeerde daar mijn empathie, nu ja, mijn  zorg, in te steken. Dat woord 'empathie' kende ik, ik was net achttien jaar, nog niet, maar later bleek ik dat wel te hebben gedaan. Dus ja, dat veranderde wel echt mijn leven, het lijden van mensen en mijn (toen bijna nog) puberale houding daar tegenover. Het gooide mijn leven overhoop, nee, het verdiepte mijn leven en het maakte me, denk ik, tot de man die ik nu ben, die geloof heeft  in het goede van de mens. Nee, niet alle mensen zijn goed, natuurlijk ben ik niet zo simpel om dat te geloven, ik kijk naar Assad, naar Poetin, naar Trump en zie dat de wereld niet echt goed is, maar ik geloof in de mens. Ik geloof dat de mensen in principe goed zijn en het beste willen met hun levens. 
Zuks dan.

Ik leerde mijn (gelukkig nu) ex kennen en via haar kwam ik natuurlijk zou ik willen zeggen, in contact met een van haar broers, die mij lezen leerde. Nee, niet Zoals het Abc en het leesplankje, natuurlijk, maar hij, Jan heet hij, wees mij de weg naar de echte literatuur. (Ik heb der eerder over geschreven hoor. Daisne, Lampo, Kerouac, Hermans, Wolkers en, helaas ook met Reve, een kladschrijver in mijn ogen.) Maar ja, dus ging ik lezen, niet alleen de grote literatoren hoor, maar ook schrijvers als Reeman, Innes. MacLean en dat soort boeken en schrijvers.

Daarna kam ik, na enkele jaren, terecht in 'De West', zoals de eilanden groep in de Caraïbische zee heet. Sommige van mijn maten hadden racefietsen meegenomen en ik mocht op een dag eens meefietsen met dat groepje, op een geleende fiets. DAT veranderde mijn leven helemaal. Door het feit dat ik toen ben gaan fietsen, met van die teenslippers aan en een los zogenaamd 'sportwitje' en een korte kaki broek, behorende tot het tropen tenue, en dat ik dat fietsen geweldig vond, op dat gekke eiland heeft mijn leven helemaal over de kop gegooid. Terug in Patria, kocht ik een echte racefiets en fietskleding en werd ik eeen hele fanatieke fietser.
Door dat gebeuren in de West ben ik een fiets fanaat en een fiets freak geworden en probeer ik, jaarlijks, 10.000 kilometer te halen. Dat lukt niet elk jaar, due to the Global Warming en de vele regen die de klimaatverandering met zich meebrengt!

Goed, over de vele boeken dan en nu een begin van de opsomming. Ik heb het nu even over de eerste drie boeken die mijn leven mede hebben beïnvloed:

1/ Tommy Goes out shooting!Het eerste Engelstalige boek dat ik ooit moest lezen. Dat was in klas twee oif drie van de MULO school en het boek stond op de officiële leeslijst. Het was een flauw verhaaltje, weet ik nog, maar het was het allereerste Engelstalige boek dat ik ooit las. Mijn bibliotheek bestaat nu voor, denkelijk, vijfenzeventig procent, uit Engelstalige boeken en werken. (Op het net vind ik er niets meer over, overigens.)
2/ Emil und die Detektive! Erich Karstner was de schrijver, en ja der motten van die dubbele puntjes op de a. Het was, wederom, een wat flauwig kinderboek, maar ergens onder de flauwe tekst, las je een beetje hoe toen was in het door Hitler bestuurde Duitsland. De Nazi's mochten hem ook al niet zo graag, overigens. Maar: ik merkte dat ik het Duis ook aardig onder de knie had. Ik lees tot de dag van vandaag nog vele Duitse schrijvers. Mijn favoriet is geen classicus, maar ene Volker Kutscher, zie maar even op Wiki.
3/Maigret et la Fantome: Simenon schreef veel en veel boeken over de Franse top speurder Maigret. Helaas is het Frans niet mijn taal, ik red me er wel in, als in in Franstalige landen ben, maar het idioom ontgaat me. Ik zou wel graag willen opsnijden dat ik Voltaire en zo in de originele taal lees, maar dat is natuurlijk gelogen.

Toch ben ik tot het Frans gekomen, ik lees het nu af en toe, door Maigret, nu ja, ook door de dochter van een leraar Frans van die bewuste MULO, maar dat is een verhaal voor later.