In de jaren vijftig/zestig, de jaren die ik nodig had om te puberen, had je niet veel boeken. Ja, natuurlijk waren die boeken der allemaal wel, Mulisch/Reve/Wolkers/Lampo/Boon, schreven hun vingers blauw, maar ik kon ze niet zozeer lezen lezen in mijn leven op het platteland van toenmalige Drenthe. W.G. van der Hulst en meer van die dominee boeken waren aanwezig, eigenlijk.
Ik las wel, wie van mijn masculine generatie genoten deden dat niet, 'Arendsoog en Witte Veder', 'Karl May', 'Biggles' en misschien zelfs 'Pim Pandoer' (van Carl Beke) hoewel die boeken moeilijk te vinden waren in de bieb, die, ik woonde in een klein dorp, in de slechts twee middagen per week open maar ook hele kleine bibliotheek.
Goed, in de jaren zestig waren mijn ouders lid geworden van een boekenclub, ik geloof dat het van de arbeiderspers was, nee, niet dat mijn ouders zo in de rooien waren, integendeel, maar omdat die uitgeverij boeken op een verzendlijst zetten en die je dan kon bestellen, een voorloper van Bol.com, zeg maar. Ik weet dit omdat ik nogal wat boeken van mijn ouders heb geërfd, onder andere van Dick Dreux, een van hun meest verkopende schrijvers, een man, zo geheimzinnig en zo onbekend, dat ik daar, binnenkort, een Blogje over ga schrijven. Maar ja, de Arbeiderspers was nogal linksig, zoals de naam al doet/deed vermoeden. (Gelukkig kon je kiezen voor je bestelde, nooit hebben boeken van echte linkse auteurs onze boekenkasten gesierd, geen Markx, geen Sartre, geen De Beauvoir, geen Simenon, hebben ooit onze planken vervuild, zeg maar.
Enfin, in die reeks van AP boeken, kwam, maar misschien was het toch wel van een hele ander uitgever, ik was nog geen vijftien, begrijp je, dus niet zo op de hoogte met de wereld, ook het boek: 'Soldaat, Ravijn, Landgenoten' van ene Job Sytzen in ons huis. Een trilogie die over de hopeloze strijd van ons leger in de Oostindische Archipel ging, een strijd die we wel moesten verliezen omdat Hank the Yank tegen ons was in die echte heuse en laatste echte Nederlandse oorlog. Een oorlog waarin wij een rol speelden als de Yanks in Nam, zeg maar, goede en duidelijke zaken niet te na gelaten. Maar goed, die oorlog(en) (Nieuw Guinea kwam nog) verloren we.
Maar goed, ik las, je bent jong en vol levenslust, dat boek over de dappere patrouilles rond en in de sawa's, over die go.vergeten plopper 'snipers' en over de manier waarop onze 'Blanda' troepen door de bewoners van Indonesië, zoals ze dat land durfden te noemen, werden onthaald, beter verketterd, Gv., wij waren toch hun bevrijders, waarom traden die lui zo tegen onze militairen op, wij waren toch de goeien? Ik besloot meteen, zo gauw ik van school af was, om in 'het leger' te gaan, Gv. dat zal ze leren!
Later kwam Vietnam, die afgrijselijke oorlog, later kwamen de beelden van die afgrijselijke oorlog, kwam de discussie over die afgrijselijke oorlog, kwamen de protesten tegen die afgrijselijke oorlog. Indonesië was voor ons land voorbij, wij hadden nog wat eilandjes in de West en natuurlijk was daar ook nog Sranang, een 'kolonie' waar de beste mensen in alle haast hun land verlieten omn zich in e Bijlmer en in Rotjeknor te gaan vestigen.
Ik las toen, in die jaren, eind zestig, net 'Battle Cry/Gezworen Kameraden', van Leon Uris, nadat ik het geweldige boek 'Exodus' al gelezen had. (Dat boek gaat over de uittocht van Joden naar Israël en is een geweldige geschiedenis van en over het Joodse volk. Na Battle Cry, besloot ik Marinier te worden, maar: 'Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren' zoals Willem Elsschot al schreef. Ik had een bril en nee, geen tor droeg een bril.
Dus werd ik maar ziekenpa, tweede keuze. Ja, tweede keuze, want mijn hele familie, van mijn moeders kant, hadden op een of andere manier in de 'pleeg' gezeten, zeg maar.
P.S. Ik schreef eerst in Arial, maar ik heb, zelf, de indruk, dat dat heel saai lezen is. Nu schrijf ik in Courier 12. Geef aan wat jullie, lezers prettiger vinden, please?
Grt, Lucas
.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten