Nee, ik schreef al dat er niet veel boeken zijn geweest die mijn leven ALLEEN hebben beïnvloed. Daar waren ook natuurlijk gebeurtenissen voor nodig en bij, maar die kwamen wel, of wierpen zich op, met de keuze voor het leven dat ik wilde gaan lijden of volgen. Die gebeurtenissen volgden de boeken op en later werd het andersom, zeg maar. Ingewikkeld, ja, nogal, maar levens en keuzes zijn ingewikkeld, toch? Ik was net achttien, ik had mijn eerste vriendin en ja, ik wilde wel meer dan alleen maar werken.
Er was een samenhang van dingen. Die eerste relatie die ik had, die eerste vriendin, daarmee kreeg ik ook een (nu ex zwager) die ik nog steeds hoog heb, hij was en is een intellectueel, en hij confronteerde me met en bracht me schrijvers bij als Lampo en Zola en Hermans en Wolkers.
(Geintje tussen door, bij Lampo vond de hoofdpersoon van de roman altijd een 'ragfijn slipje, doorschijnend zodat hij het kleine geslacht kon zien', maar bij Wolkers werd er meteen gerampetampt, zeg maar. Maak je keuze als twintigjarige.)
Maar ja, na de opsomming van de boeken van de MULO zoals die ik eerder heb geschreven, las ik wel meer natuurlijk. Ik begon ook Engelse en Duitse boeken, onvertaald dan, te lezen. En ja, twee boeken die mijn leven wel hebben beïnvloed, las ik ongeveer in dezelfde tijd. Ik was een jaar of veertien, de grote jeugd gevechten tegen de heersende klasse, de regenten, zoals in Parijs en in het Maagdenhuis moesten nog beginnen en de demo's tegen de Amerikanen in Vietnam, van de jaren zestig, de zogenaamde revolutie, mosten ook nog komme, en ik las toen, op die leeftijd, in het Engels, "The Cruel Sea", van Nicholas Monsarrat. In diezelfde tijd las ik ook: "HMS Ulysses", dat fantastische boek van Alistair MacLean.
Na lezing van die boeken besloot ik, opeens en helemaal, dat ik wilde gaan varen, dat ik dus naar zee wilde. Nu ja, daarom niet alleen, natuurlijk. Ik had meerdere zomervakanties doorgebracht bij mijn oudste zus en haar man. Hij was ooit kapitein ter koopvaardij geweest, sterker, hij was zo een goede zeeman dat 'ie op zijn 23ste al kapitein op een coaster was, de jongste kapitein ooit, naar verluidt. Die man maakte me natuurlijk ook wel een beetje gek om te gaan varen. In die tijd had hij een beurtschip van Groningen naar Schiermonnikoog, waar ik dan ook een aantal zomers aan boord was en zo voelde ik medan wel aardig zeeman.
(Ik wilde van af mijn jongste jaren al weg uit mijn geboorteplaats. Gasselternijveen, een heel aardig en bedrijvig dorp, maar geen dorp met veel uitzichten voor een avontuurlijk mens, zoals ik wel was.)
Goed, dus heb ik meer en dik dertig jaar bij de marine en het Korps Mariniers gediend dus, dus de wereld gezien, dus heel veel meegemaakt en veel verhalen en herinneringen. Bij die memories horen ook boeken: ik las "Honderd jaar eenzaamheid" tijdens een lange periode op Curaçao, toen ons schip in dok lag na een aanvaring in de Bermuda Driehoek.
Ik las "Bear Island" van MacLean, toen we ergens boven de poolcirkel voeren. Ik las een boek over het begin van Australië, toen ik daar was. (Iemand heeft dat boek van me geleend en ja, ik heb het nooit terug gekregen, helaas.)
Dus ja, boeken hebben me, mede, gevormd. Maar gebeurtenissen ook natuurlijk, zoals ik al aangaf. Ik heb mensen kunnen en mogen redden van ongeval situaties, ik was toen nog, geen, totaal onzinnige, BIG geregistreerde, KM verpleger. Ik had geen zogenaamde BIG registratie, ik was gewoon een "ik-doe-mijn-werk" verpleger. Dat deed ik namelijk dus al dertig en meer jaren. Ik heb nog al wat mensen van de dood opgehaald, in en bij de KM maar ook later in mijn verdere leven, in een super, waar ik toen werkte, doordat ik bij de KM reanimatie had geleerd en niet bij een of ander vage BIG wetgeving schooltje.
Ik moest, een klein voorbeeld over dat BIG gedoe, na dertig jaren praktijk ervaring, van een of ander Harrie leren hoe ik moest hechten? Ik vroeg Harrie of hij wel eens bij windkracht negen op een slingerend schip een slagaderlijke bloeding had gehecht/onder controle had gekregen, een man met een totaal infarct drie dagen in leven had gehouden midden op de Atlantische? (Pratijk dingen van de KM ziekenpa) Harrie vond dat die vraag er niet toe deed. Ik zei dat ik de BIG wet er niet toe deed vinden en verliet de cursus. Ik ben nooit meer wat geworden, natuurlijk!
(Ja, da's echt pissig hoor.)
Op aanraden van vriend Frans, lees ik momenteel het boek over de familie Six, geschreven door Geert Mak, die een vriend zou zijn geweest van Lubbers. Dat pleit al weer tegen Mak, die ook nog eens heel policor is, maar wel heel goed schrijft.
Het veranderd mijn beeld op Lubbers niet hoor, een nare man.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten