En ja, niet alleen boeken veranderen je leven natuurlijk, hé? Dat is nogal wiedes. Vooral gebeurtenissen en mensen om je heen, bepalen/veranderen je leven. Verkeringen, scharrels, partners, soms ex partners geworden, je kinderen en vooral je kleinkinderen veranderen je leven.
Maar ook je vrienden. Vaak waren dat eerst collegae, maar uiteindelijk werden dat vrienden. Over mijn ex partner kan ik kort zijn. Een huwelijk dat niet deugde, dat helaas wel tien jaar duurde, maar haar ziek ik nooit meer. De moeder van mijn oudste zoon, natuurlijk, dus via zijn kant hoor ik nog wel eens wat. Ze is niet gelukkig, ze heeft het niet breed en dat maakt mij dan weer gelukkig.
Ze heeft me zoveel pijn gedaan, dat is "niet te filmen" zoals men ooit zei.
Mijn huidige partner, de Lief, heeft me natuurlijk veranderd, zoals ik haar waarschijnlijk ook veranderd heb. Mensen moeten door deuren kunnen en afspraken maken en zo. Je moet een, noem ik het goed, een symbiose, aangaan. Dat gaat in onze relatie goed. Ok, der is altijd wel eens een enkele keer wat, hoor. Onvree hoort af en toe, kort, in een relatie. Wees eerlijk. Maar dat zijn dingetjes, niks ernstigs. Ik ga daar nu niet over door, jullie herkennen het zelf wel.
Over collegae die je leven veranderen? Jullie, lezers, kunnen dat zelf bepalen. Jullie, lezers, hebben nu een leeftijdsgroep en hebben een carrière (gehad) waarin jullie levens veranderd zijn door die collegae. Hopelijk, zoals in mijn geval, vaak ten goede, soms ook heel nadelig. Helaas dan.
Ik zie sommige van mijn ex collegae regelmatig. Ik ben lid van een vrij exclusieve club gabbers die elkaar op regelmatige basis zien, ik schreef er eerder over. Wij, allen, zijn oud ziekenpa's van ooit bij de Marine en ja, wij waren, allen, behoorlijk kritisch naar de hogere medische Marine leiding toe. Zoals in elke besloten club, zoals de SS, de Nazi's en de NSB, waren de mensen die aan de top van die hogere Medische Marine staf stonden zo corrupt al maar mogelijk. Voorbeeld: ze speelden elkaar baantjes toe, ze beoordeelden elkaar veel te hoog (denk aan een slager die zijn eigen vlees keurt), ze gaven, in de baas zijn tijd aan marine mensen, bijvoorbeeld zogenaamde Rode Kruis reanimatie cursussen waarvan ze het geld, in de baas zijn tijd verdient, in eigen zak staken, ze zorgden ervoor dat ze nooit op een nare uitzending hoefden, maar zorgden wel voor medailles en zo voor die uitzendingen en spelden die haastig op elkaars borst, en al dat soort fraais meer.
(Ik heb een man gekend, ene TC, die nog nooit van zijn leven een voet buiten het Helders tuig ploegje had gezet maar wel allemaal 'bintangs', KM woord voor 'ster', dat zijnde een medaille, had voor dingen die hij nooit had gedaan en plaatsen waarvan hij niet eens wist dat ze bestonden.
Mannen, en een paar dames, zoals ik, baalden daarvan als een gek en, besloten, nu ja, het was na onze tijd bij de KM, om daar eens over te gaan babbelen met elkaar. Het ging niet helemaal zo, zo als ik het beschrijf, en het werd niet de uiteindelijke drijfveer van onze ontmoetingen. De echte drijfveer was de gezelligheid en de : "Weet je nog.." verhalen. We noemden ons de RenP, de Ruk en Pluk, vernoemd naar 3D kroeg in Mokum Oost. 3D: een donker, duister en dubieus kroegje.
En ja, de frustraties die we aanvankelijk hadden en vooral uitten(en ja een beetje verdronken) verdwenen (niet echt) als sneeuw voor de zon. Nee, ze zijn er nog. Wij allen, wij de Happy Few van die RenP zijn ooit eens, vaker, soms heel vaak, genaaid door het Helderse tuigploegje.
Maar: wij, de RenP'ers, hebben wel altijd voor hun werk gestaan, zijnde: "de patiënt als eerste, als tweed en als derde". En daarna kwamen je gezin, dan de maten/echte collegae en dan pas je carrière.
Goed. We kwamen samen in een groep die aanvankelijk begon met drie pax, Bertus, Ruud en ik. We 'brainstormden' over al die 'dubbel genaaide', niet door de Helderse club gemogen vrinden en of we de groep niet moesten/wilden uitbreiden en kwamen uiteindelijk, na maanden, met een club van minstens 20 man voor de boeg. Maar ja, dingen gaan zoals ze gaan. Velen wilden wel maar konden niet, sommigen woonden ver weg, denk aan Groningen, Den Helder, Weert of zelfs Brazilië. Sommige mensen kwamen en gingen weer, zo gaat dat. Uiteindelijk bleven we met een man.\/vrouw of 12 over die elkaar driemaal of zo per jaar zien. Biertje, kletsen, herinneringen ophalen en dat soort zaken. Gewoon oude maten die gewoon met elkaar willen zijn. Die naar elkaar luisteren, die elkaar (willen) helpen en elkaar steunen en ja, mensen die gewoon maten van elkaar zijn.
Binnenkort gaan we weer eens samen 'uit' eten. Vraag dat 'uit' niet, da's alleen voor marine mensen. Maar ik weet wel dat die vrienden club me behoorlijk heeft veranderd, me behoorlijk heeft geholpen in sommige dingen en zaken die mijn leven zouden hebben kunnen vertroebelen.
Daarvoor dank mijn Brothers In Arms, wat dat zijn jullie.
Er zijn vrinden uitgetreden uit onze club, zoals ik schreef. Triest ja, maar ik snap het wel. Er was wrijving tussen sommigen van hun. Maar ik wilde graag dat F. en J. zich alsnog met de club wilde verenigen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten