Ben ik nu republikein? (een voorzichtig verhaal deel een)

Net als de meesten van jullie heb ik natuurlijk afgelopen vrijdag, de 27ste april, naar het Koningsdag gedoe gekeken. De Koning was in Groning, zoiets dan, hele flauwe woordspeling van mij, ik geef dat toe.
En ja, ik heb een uurtje van het optreden gezien, van, zoals Wim Sonneveld het in zijn heerlijke conference als De Stalmeester, zie het op youtube, noemde: "De franje van Oranje, het vertoon van de kroon." En dat met die aanstekelijke lach van hem. Van Sonneveld dus. Natuurlijk had ik eerst even de beenspieren getraind, de ketting strak gezet, kortom een dik uur gefietst en zat ik lekker uit te zweten bij het Oranje feest in 'Stad', zoals Groningen door de Noordelingen wordt genoemd. (Ik ben zo een Noordeling. Ik ben geboren en getogen in Drenthe, sterker, in de Veenkolonieen van Oost Drenthe en wij, als gemeenschap, waren altijd meer georiënteerd op 'Stad' dan op Assen, de hoofdstad van Drenthe. Raar genoeg? Nu ja, ons dialect was meer Gronings dan echt Drents? Ik ken de stad Groningen dus overigens wel een beetje, ik heb er wat jaren doorgebracht.

Goed, ik keek dus naar het Koninklijk gezin in een feestvierende, met studenten en vrolijke burgers uitgedoste, stad en ja, het kriebelde, toch, dat koninklijke gezin, raar maar waar.
Ik zag een leuk gezin, een pa en een ma, met drie leuke meiden, die allemaal leuk deden en gezellig deden en gewoon leken langs allemaal dranghekken, allemaal handen schuddend en 'selfies' makend en ik dacht: ja dat is Ons Nederland,  dat is onze cultuur. 
De lief en ik hadden het er nog over. 'Goh', zeiden wij, 'zou je dit mee kunnen maken in België? Dat die stijve hork van een Filips, die door zijn volk wordt aan geraakt? Of die 'truitte royale' van een Mathilde, die al helemaal geen gevoel in der donder heeft? De UK? Met dat stijve zooitje magoggels op de troon? Of die stijve Noren? Of dat afstandelijke Zweedse Koningshuis, dat nog afstamt van Napoleon Bonaparte?' Het Spaanse Koningshuis? Bestaat dat nog? Nee, wij dachten het ook niet. 

Maar. zoals ik al zei, ik zat net een boek te (her)lezen over Bernhard, de 'schavuit van Oranje' en ik dacht: waarom mot je nou zo nodig blij zijn met die Oranjes? Nu ja, met die Bernhard niet natuurlijk, een dief en opportunist van het zuiverste water. Maar moet je blij zin met Juliana? Nu ja, misschien een beetje wel, ze was wat 'dodderig,' zeg maar en ze had ze niet helemaal bij elkaar, als je me begrijpt. Ze sprak, net als haar dochter Irene dat later deed, met bomen en zo. Maar, met Beatrix had ik ook al helemaal niets hoor. Een arrogante tante, begreep ik, uit de verhalen. Ze wilde weer 'majesteit' genoemd worden, nadat haar moeder gewoon mevrouw wilde worden genoemd.
Willem Alexander wilde dus geen Koning Willem Vier worden genoemd, wat ik jammer vind, overigens, ik hou wel van tradities, maar soit. 
Ik keek naar het volksfeest en begreep. Ik begreep dat Oranje, de kleur en het huis, een bindende factor is in ons land, bij ons volk. Oranje heeft veel te maken met onze 'identiteit.' Oranje heeft ook alles te maken met ons land naar 'buiten'. Bij diverse schaatskampioenschappen is Oranje de meest geziene kleur in de stadions, bij het internationale voetballen, nu ja, dat stelt niet meer veel voor tegenwoordig, was Oranje de kleur op de tribunes.

Maar goed, dat boek dat ik (her)las over Bernhard heette: 'Niets was zoals het leek' en was geschreven door Gerard Aalders. De man is historicus en was/is verbonden aan het NIOD. Ik ken hem persoonlijk, overigens. Ik heb hem een aantal malen gesproken en wat mails met hem gewisseld. Ik was/ben overigens niet zijn 'beste' vriend, zoals Jeroen Krabbe, je kent hem we, een popie jopie, van een BN'er, dat zou zijn geweest met die Prins Bernhard, zoals Krabbe overal meende te verkondigen. "Ik was de laatste echte vriend die hij belde" kraaide de kladschilder zelfs. Maar weer: soit.
Aalders, ik kom nu aan mijn eigenlijke verhaal, heeft een zoveelste en gelukkig kritische boek over het koningshuis geschreven. Het gaat in dit boek over de rol van de toenmalige Koningin Wilhelmina, die, in mei 1940, de Oranje traditie getrouw (zoals in 1795), weer haar volk en vaderland liet zitten en naar de UK vluchtte met haar gezin en haar geld en bezittingen. Ze werd door bepaalde historici enorm bewierookt als een heldin die de Nederlanders in bezet gebied enorme harten onder de riemen stak, maar dat was natuurlijk helemaal niet waar. Ze was een klungelige vrouw. Ze had ook totaal geen idee van wat zich in ons land, in die bezetting jaren, afspeelde. Ze had geen benul van het lot der Joden, (ze verbood, ik schreef het al, een Joods opvang kamp in de buurt van Het Loo) ze wilde gewoon een maatschappij terug vinden zoals ze die voor de oorlog had achtergelaten. Met veel adel en mensen die haar hielen likten. Wilhelmina was geen democraat.

Over dat boek werd en wordt natuurlijk schande gesproken en Aalders wordt verketterd op allerlei FB groepen. Van een van die groepen was ik ook ooit lid. Ik ga die naam niet noemen, maar de discussie was zo hevig en ik (Aalders natuurlijk al helemaal, in ieder geval op die FB pagina) werden zo aangevallen dat ik dus die groep heb verlaten.
Heel langzaam word mijn hekel aan Oranje groter.  
Ik ga je meer vertellen na het lezen over Wilhelmina!