In de weekends lezen de lief en ik drie kranten. "De Telegraaf", "De Volkskrant" en "Het Parool". Voor de niet ingewijden: die Telegraaf is een rechts soort krant, de Volkskrant is een links soort krant en dat Parool is een Amsterdams stadsblad met nogal wat pretenties. Maar de laatste is overigens wel een krant die zich mag verheugen in een geschiedenis, ze/het/hij, welk geslacht heeft een krant, overigens, is namelijk ontstaan als 'verzetskrant', in de oorlog dus, hetgeen van de Telegraaf NIET gezegd kan worden, die krant heulde openlijk met de bezetter, de Duitsers, mee, gedurende die jaren en heeft ook een verschijningsgebod gehad, na '45. De Volkskrant daarentegen was, vooral in het begin, een soort kerkblad voor het katholieke volksdeel en is dan, jaren later, behoorlijk naar meer weldenkende mensen gedraaid. (Links, dus, maar heel goed leesbaar.)
Wij lezen geen AD, te Rotterdams, stadsblad van die regio, zeg maar, zeker geen Trouw, want te gelovig en verder heb je geen goede nationale kranten meer, geloof ik.
Waarom vertel ik dat allemaal? Nu gewoon omdat het vijftien jaar geleden is dat Gerrie Knetemann, ooit een groot coureur, op een lullig mountainbike tochtje in de Noord Hollandse duinen is overleden en omdat ik vandaag in dat Parool las dat zijn dochter, Roxanne, met fietsen stopte. Zijn zoon, haar broer, Marnix, was al jaren met fietsen gestopt en werd 'bekend' met een aantal optredens in "Boer zoekt vrouw". De geliefde vond hem een hork, bij de weg.
Goed en nee, het gaat niet alleen over 'De Kneet', nog steeds bewonderd en betreurd, het gaat nu, vandaag, de tweede november (2019) ook over de nog steeds bewonderde en betreurde Theo van Gogh. Vijftien jaar geleden werd hij, fietsend in de buurt van het vroegere Burger Ziekenhuis aan de Linnaeusstraat, door een debiele islam aanhanger vermoord, die hem een vijand van die islam vond. (Wat wel weer waar was, maar dan ook terecht. De islam is een achterlijk geloof. Nu ja, alle geloven zijn dat, overigens.)
Beide mannen hebben een behoorlijke impact op mijn leven, maar niet het mijne, gehad. De Kneet met zijn indrukwekkende prestaties op de (race) fiets en zijn heerlijke en vlotte babbels na afloop van vele wedstrijden. (Ik weet nog dat hij, na zijn tweede zege in de AGR, huilend en totaal 'uitgewoond' op een podium stond en werd ondervraagd door Mart Smeets.) Zijn 'Kneet story's', na afloop van weer een TDF etappe waren geweldig om te horen en ja, vaak helemaal verzonnen en ja, hij maakte de taal woorden eigen: 'met het hol open', 'de dood of de gladiolen', misschien niet helemaal copyright Kneet, maar heerlijke taal.
De man die ook heerlijke taal sprak en vaak heel erg scherp was dus Theo van Gogh, inderdaad een vrij ver familielid van de (nu) bekende en helemaal verdreven bekende schilder van helemaal niks. Een afschuwelijke kledderaar met heel veel. pretenties, maar zijn schilderijen slaan op niets, mijn mening.
Theo van Gogh was een liefhebber van het vrije woord. Maar dan ook totaal. Een van zijn quotes was en dat in overeenkomst met een grote Franse filosoof, 'ik zal nooit een imam het recht ontnemen om een homo minder te vinden dan een varken', neem me dat niet kwalijk, maar zo zei het het letterlijk. Voltaire, aan wie die uitspraak is ontleend, zei: 'Ik ben het voor geen woord eens met wat u zegt, maar ik zal me tot mijn dood inzetten voor uw recht om het te zeggen.'
Van Gogh had jaren lang een interview programma op AT5, ja, ik weet het, een lokaal programmaatje in Mokum, oké. Maar: daarvoor, of daarna, was hij ook op de VPRO radio te horen en zijn interviews met bekende Nederlanders, nu ja, vaak Mokumers, waren over het algemeen heel scherp en zakelijk. Vaak zo scherp dat ze stekelig waren menig van die bekende mensen het er moeilijk mee kregen.
De personen die bij hem langs waren gekomen kregen dan als beloning een cactus als cadeau, met de vraag of ze die, dus eigenlijk Theo zelf, een zoen wilden geven.
Theo was fel tegen elk geloof en niet alleen maar tegen de islam, nee hij wilde van geen geloof, geen kerk weten. Hij was een vrije geest. In mijn ogen de laatste helemaal vrije geest die er heeft bestaan of die er bestond.
Theodor Holman, een vriend van hem, schreef in een column in Het Parool dat er, sinds de moord op Theo, geen vrije meningsuiting meer mogelijk was.
Mensen zijn (momenteel) te bang om voor hun mening en hun aard uit te komen, over geloof/seksualiteit/gender, noem maar op, omdat ze dan als racist/hufter/achterlijke, noem maar op zouden worden uitgemaakt. Ze worden daar over afgerekend op en via sociale media en ja, daar heeft Holman groot gelijk in en aan.
Mensen die zich te openlijk tegen bv de islam/vluchtelingen/racisme/boerenprotest/of /noem maar op wat voor meningen, die dan ook als waar mogen gelden, op "het net" verzetten of daar wel een helder betoog over willen neerschrijven, worden vaak als paria's behandeld.
Het is schrijver dezes meerdere malen overkomen, met volle mailboxen vol scheldpartijen, die doen geen zeer, maar omdat ik een andere mening verkondigde dan de, momenteel gangbare, meningen op het 'net'.
Maar ja, dat vrije woord hé? Zolang je dat vrije woord blijft gebruiken om het 'netjes' te verwoorden, ik schreef daar al vaker over, en niet alleen maar schuttingtaal of dergelijke gebruikt, kun je, weet ik zeker, zeggen wat je wilt. Maar: blijf netjes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten