Sinds enige tijd ben ik terug bij een oude geliefde, tja, zo gaat het leven soms. Zij is jaren lang niet meer in mijn leven geweest, maar enige tijd geleden kwam ik haar weer tegen en ja, sinds die tijd ben ik weer in haar ban.
Ze is fraai, overigens. Zij is van gemiddelde lengte, ze heeft niet al te rond figuur, wat ik wel wat jammer vind, maar ze is niet echt mager of zo en ja, ze heeft wel wat rondingen, zeg maar. Minder dan ik echt mooi vind, maar goed, je moet het leven nemen zoals het is. (Ik heb haar naakt gezien, natuurlijk en dat viel niet tegen.)
Ze heeft een wat spitse neus en sproetjes daarnaast, wat ik heel aantrekkelijk vind. Haar ogen zijn wat geloken, hebben haast iets Aziatisch, maar daar wil ze niets over loslaten en ja, ik kan het niet aan haar vragen. Ze rookt, ze schrijft, ik geloof dat ze een soort journaliste is, drinkt, soms, als een ketter en vloekt als het tegenzit een heidin.
Ze is een gevaarlijke vrouw, bedenk ik net. Het feit dat ik dit nu over haar zit te schrijven, gewoon op een avond aan het begin van de week, geeft wel aan hoe ver ik in haar geheimzinnige ban ben.
Ik vertelde het, terloops, aan mijn lief en, gelukkig, trok ze haar schouders wat op en deed totaal niet verontwaardigd of gebelgd of zo. (Gebelgd: boos of beledigd, een oud woord, maar wel weer fraai, nietwaar.) Ik begreep dus uit haar gedragingen dat mijn geliefde, we zijn nu, afgelopen 1 november, 35 jaar getrouwd, (bedankt voor jullie gelukwensen) het niet erg vond dat ik die andere vrouw had.
Ik ontmoette haar, het is een Française overigens, die in Parijs woont, ergens in het begin van de jaren tachtig, toen ik nog getrouwd was met de moeder van mijn oudste zoon. Ik ontmoette haar in de bibliotheek van Zaandam, gek genoeg. Zaandam, nu Zaanstad was toen eigenlijk nog maar een plattelandsstadje, maar wel fraai en interessant, met een goede geschiedenis van rooie stad, maar om daar en op dat punt zo een Française aan te treffen, nee, dat had ik niet verwacht.
Het was, van mijn kant, liefde op het eerste gezicht, hoor. Ik heb geen idee of ze gevoelens voor mij heeft of ooit gehad heeft. Ik vraag me af of ze me ooit gekend heeft, overigens. Haar naam is Isabelle, overigens en ik ben sinds kort weer totaal op haar verliefd. Ik kwam haar, opnieuw, tegen in een winkel of was het op het internet?
Nu ja, ik weet het niet meer als ik eerlijk ben.
Ik stop nu met schrijven, ik post dit Blogje en verdiep me dan in de geheimen en de verrukkingen die mijn Franse Isabelle voor en me me openbaart. Voor de zoveelste keer! De lief is erbij. Ze is er niet op tegen, ze kijkt wat ik aan het doen aan het ben ja, zo ben ik een gelukkige man.
Haar eigenlijke naam is Isabelle Blanc-sec moet ik dan wel zeggen en ik het Nederlands heet ze Isabelle Avondrood. Ze is een stripfiguur van Jaques Tardy en beleeft haar, vaak vreemde, avonturen in de jaren voor en rond de eerste Wereldoorlog. Ze is inderdaad geheimzinnig en ik heb inderdaad jaren niet gelezen. Ik kwam haar ooit tegen in de bieb van Zaandam, las die strips en was onder de invloed van de geheiemzinnigheid van die afleveringen.
Een jaar of wat geleden kwam ik die boeken weer eens tegen op een tweede hands markt en ja, de sfeer rond en in die boeken en ook Isabelle, pakten me meteen weer.
Het is dus een papieren liefde, totaal platonisch en de geliefde, de E, zoals jullie willen, moet er mee lachen.
Leve Isabelle en haar fantastische strips!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten