Kattenliefde!

Is het een toeval? Is het voorbestemd? Nu, op deze dag, nu de Sint en zijn helpers, ik mag geen zwarte pieten zeggen, op straffe des doods, hebben wij onze oudste poes moeten laten inslapen om haar veel meer leed te besparen. Dat is dan op deze dag zelf wel vijf jaar her, maar wij missen haar nog elke dag. Kan dat? Kan je een poes/dier na jaren nog missen? Natuurlijk kan dat en wij zijn daar een voorbeeld van. Nee, natuurlijk niet dat elk gesprek elke dag over haar gaat, maar het gebeurt wel vaak, hoor.
Maar goed, dat toeval dus. Onze jongste dochter werkt bij de "Stichting Amsterdamse Zwerfkatten", een 'non-profit' organisatie die voornamelijk, zoals je al begreep, zwerfkatten opvangt uit de regio 'groot Mokum.' Ze werkt er al enige tijd en heeft het daar geweldig naar haar zin. 
De eerste opvangbasis was totaal verouderd en ze hebben, na een jaartje of zo in een noodopvang ergens in Hoofddorp gezeten te hebben, nu een fantastisch fraai en totaal verbouwd centrum gekregen/gekocht waar de katten, het zijn er nu een stuk of zeventig, zich helemaal thuis voelen. Ook de staf, allemaal kattenmensen, voelt zich helemaal thuis daar, zoals we vandaag merkten, want ja, die toevalligheid, nietwaar? Dus op de dag dat Tabby, die oudste en hele geliefde kat, jaren geleden haar wel verdiende rust vond, gingen we bij de dochter op bezoek. 
Die dochter had, ooit, samen met mijn lief die kat uitgezocht, ergens op een bovenwoninkje ergens in de Kinkerstraat. Haar baasje, een Fransman gek genoeg, had haar 'Babette' genoemd en aangeraden om haar mee naar huis te nemen. 'Zij is de meest nieuwsgierige van heel het nestje, u zult er plezier van hebben', vertelde hij en ja, dat hebben we geweten. Wat was zij nieuwsgierig en ja, ze werd ook de heerseres over ons gezin. 
Nu ja, kattenmensen kennen dat verhaal wel. Er zijn bekende verhalen en 'quotes' over katten: 
'Een kat heeft geen baas, maar personeel' is natuurlijk een hele bekende, maar: 
'De functie van een kat is zitten en bewonderd worden', van de psychologe Strickland is ook wel fraai. Maar ja, allemaal waar natuurlijk, voor ons, de kattenliefhebbers.

Goed, wij kwamen binnen, en wat een helemaal fraai gebouw, met heel veel ruimte voor de bezoekers en nog veel meer ruimte voor de poezen is dat zeg. Wat was het allemaal fraai, maar voornamelijk: wat waren het vooral fraaie, hartbrekende en mooie en lieve poezenbeesten! 
De dochter kende ze allemaal, bij naam en toenaam en had fantastische verhalen over haar 'lievelingen'. Zo was er Boef, niet de rapper, maar wel de oudste poes aanwezig, die gewoon een leuke zwart witte was, dan was er Bokser, zij had haar die naam gegeven omdat die kat vaak met zachte pootjes sloeg, ook was er ene Jack, vaak agressief, maar bij ons alleen aanhalig en guitig, de dochter had zijn agressieve natuur getemd, blijkbaar en ja, daar was Poes, een totaal blinde kat, door hufters van baasjes mishandeld, maar die, ondanks haar blindheid, nog helemaal haar weg en haar leventje kon vinden en och mens, er waren zoveel en ja, als katten mensen zouden we ze wel allemaal mee willen nemen, zuks.
(Hondenliefhebbers die in een kennel komen hebben natuurlijk datzelfde gevoel, ik begrijp dat helemaal.)
Ik ben vol bewondering voor de mensen van die stichting. Natuurlijk voor ene Jans, die zo een beetje de leiding heeft daar, maar gewoon voor alle mensen/vrijwilligers, zoals de dochter, die daar hun liefde geven aan de beesten. Want ja, liefde is natuurlijk het toverwoord, om totaal verwilderde en vaak door ellende geplaagde kattenbeesten terug in gezinnen te kunnen plaatsen, niet?
Wij wensen de stichting alle succes en hopelijk gaan ze nog jaren door met dat fantastische werk, dikke "chapeau bas".

Oh ja, nog even een fraaie katten uitspraak, nu van Midas Dekkers, jullie kennen hem wel, een kattenliefhebber en een bioloog uit Weesp, ik heb hem ooit wel eens gesproken:
"Een kat heeft 40 miljoen haren: 5 miljoen op de rug, 10 miljoen op de buik en 25 miljoen op je bankstel."