Even inhakend op mijn vorige bericht, van 2104 van dit jaar ondertussen alweer, wil ik het even verduidelijken en aanvullen. In dat vorige Blog, dat overigens vaak gelezen is, meldde ik al een voorbeschouwing van het nieuwste boek van de historicus Gerard Aalders, Wilhelmina, mythe, fictie en werkelijkheid.
Een woord van waarschuwing: ben jij, lezer, niet bestand tegen kritiek op het koningshuis, sla dit werkje over! Maar: ben je wel benieuwd naar de bewust in stand gehouden leugens rond Oranje en benieuwd naar het geheim van hun vermogen en waarom ze al helemaal geen belastingen moeten betalen, zoals wij allen wel, lees dan dat boek.
In dat boek doet Aalders, ik ken(de) hem persoonlijk, een aardige, wat zwijgzame, een beetje stuurse man, helemaal de mythe rond Wilhelmina uit de doeken. (Ten eerste, ter verdediging van de oude koningin moet gezegd dat ze geen aardig leven heeft gehad. Haar jeugd was miserabel, haar huwelijk was een farce en haar opvoeding was heel eenzijdig.)
Maar die mythe rond haar persoon wordt door Aalders totaal afgebroken. Zij was niet de moeder des vaderlands, zoals de hielenlikkers rond haar het zo hebben afgebeeld. Ze was een naïeve en wat dommige vrouw die haar huis- en hofhouding terroriseerde. Ze had geen enkel gevoel met het volk, met haar landgenoten. Ze mocht beslist niet worden tegengesproken en ja, dat deed men dus ook maar niet.
(Ik geef een voorbeeld, gejat van Aalders: ze kwam op een tentoonstelling van stoffen en ze sprak een jonge dame aan; 'Dit is toch wol hè?' 'Nee', zei die bewuste jongedame, ''dit is katoen, majesteit.' Die jongedame werd meteen toe gesist dat ze had moeten zeggen: 'Ja, dit is wol, majesteit, maar een wol die katoen genoemd wordt.') Aalders geeft vele van dat soort, vastgelegde, voorbeelden.
Het ergste was wel dat Wilhelmina geen idee had van de wereldpolitiek, geen flauw benul. Ze had het helemaal niet zo erg tegen Hitler, overigens, hoor. Maar dat even terzijde. In haar, hele vage en hele rare memoires: Eenzaam doch niet alleen, bedacht ze dat ze, nadat de Engelsen in 1941 de Duitse generaal Rommel een behoorlijk klap hadden toegebracht in Noord Afrika, dus dat ze in juni 1942 al weer in het vaderland zou zijn.
Erger nog is de hoge dunk die ze van zich zelf had. Ze schreef, in haar memoires, dat Franklin Delano Roosevelt en Churchill, je weet wel, die sigaar man, haar grote vrienden ware. Nu ja, niets is minder waar. Roosevelt en zijn vrouw, Eleanor, hadden niets met haar op en vonden het een vreselijke nare en oude mevrouw. Churchill had ook al helemaal niets met haar en haar schoonzoon, Bernhard, de clown van Oranje op, overigens.
Maar goed, "Wilhelmina"van Aalders is een boek dat verdiend om gelezen te worden. Zelf ben ik natuurlijk niet met haar opgegroeid, ik ben van '52. Maar de verhalen van mijn ouders en ooms en tantes over haar waren wel zo dat ik haast moest geloven dat ze wel de Moeder des Vaderlands was geweest.
Ik heb haar begrafenis in 1962 wel gezien, we hadden thuis net tv. (Voor een of ander voetbal kampioenschap, hoor, niet voor de begrafenis van de Willemien. Ja, dat maakte wel indruk, allemaal wit behangen paarden en een witte rouwkoets en zo.
Later, het is, ja, je gelooft het niet, nog steeds niet bon ton om tegen Oranje in te gaan, zijn mijn beelden over het huis van Oranje bijgestuurd. Door het lezen van vele biografen over de Oranjes, door hun gedragingen, door de schandalen die ze, vaak door dommigheid, zelf uitdroegen.
Nee, ik ben geen Oranje fan.
Te meer omdat Aalders, wel al vaker, aangaf hoe het zit met de belasting regels voor Oranje. Waar wij, elk jaar, weer moeten lijden onder eeen zoveelste aangifte, hebben die gasten dat dus helemaal niet. Nee, ze betalen, over al dat inkomen, ik praat over miljoenen, geen cent. Ook over hun woningen wordt geen cent betaald. Sterker: 'Eikenhorst', de hele chique villa in Wassenaar,wordt voor tonnen opgeknapt en nu gaan ze, tegen de winter, weer verhuizen. Naar ook al weer een helemaal gerenoveerd paleis in Den Haag. Kan het gekker?
Ik heb het nu nog niet over de tonnen aan 'presentiegeld', die de dochters gaan verdienen, nu ja, gaan krijgen. Wij moeten er elek maand dan maar weer voor afdragen?
Dus ja, een republiek met een president met het salaris van een ambtenaar, zou wel welkom zijn?
En, ik ben nog steeds niet helemaal door de bocht, of het wel een beter idee is om een republiek te hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten