Het eerste echte boek over de (tweede wereld) oorlog dat ik las, was "Zr. Ms. Ulysses." Het was een boek van ene Alistair MacLean, het was eigenlijk zijn allereerste boek. Later schreef hij heel veel meer, onder andere "De kanonnen van Navarone" en zo. Na die twee top boeken is hij, die MacLean, aardig in de vergetelheid geraakt, overigens.
Ik kocht dat Ulysses boek, een paperback, in de boekwinkel van het CS van Groningen. (Toen hadden stations nog boekwinkels, namelijk.)
Ik kon dat boek kopen want ik had wat, voor mijn leeftijd, aardig geld verdiend doordat ik weken bij mijn zwager Max een tijd had gevaren in, laat ik zeggen, de kustvaart, op een coastertje dus, ik was overigens net dertien of veertien.
Het boek dat ik kocht sprak me vooral aan doordat het een fraaie kaft had, een foto van een oorlogsschip dat hevig vuurde uit zijn beide voorste torens. (Zie boven, een salvo van HMS Repulse, een slagkruiser.) Ik was natuurlijk niet zo 'In the Navy, toen'. In mijn familie had nooit niemand bij de marine gediend. Mijn oudere broer was 'dpl huzaar' (helaas van de huzaren van Boreel, maar ja, daar kon hij, mijn broer, toen niets aan doen, toch?)
Een vaag gerucht ging in onze familie dat een of andere voorouder gediend had als sergeant bij Het Korps, maar ik ben dat nooit nagegaan, misschien doe ik het ooit?
Enfin, het boek van MacLean gaf me een trigger, zoals dat heet. De KM was wel wat, natuurlijk, in elk geval uit dat boek bleek wel dat de RN wat was. Het jaar erop werkte en voer ik weer op die coaster en las ik "De wrede zee" van Monsarrat. Het opende de weg naar mijn sollicitatie bij de marine.
Die twee boeken, HMS Ulysses en The Cruel Sea, hebben mijn leven inderdaad bepaald. Na het lezen van die boeken heb ik daadwerkelijk, helemaal tegen de zin van mijn ouder in, dienst genomen. Ja, een romantisch verhaal, natuurlijk, maar der kwam wat bij.
In die jaren betoogde heel links Nederland tegen alles wat NIET links was, tegen de USofA, tegen de VVD, tegen de Defensie, noem maar op. Ik wist dat ik, van huis uit meegekregen, niet links was. Ik verfoeide Marcus Bakker met zijn grote Bakkes, een man die Stalin maar bleef verdedigen, Stalin, een massa moordenaar, ik verfoeide Ho Chi Min, uit Noord Vietnam, weet je nog, die ook een soort Stalin was, ik verfoeide al dat soort figuren die, onder hun zogenaamde menselijke leiding, mensen af gingen slachten, die het niet met hun eens waren, ene Che Guevara, en die achterlijke mini sergeant die leider van Cuba werd: ene Fidel Castro. Maar ik verfoeide ook gasten als Evita en haar man,die magoggel van een Peron, vreselijke mensen die hun land in een houdgreep van angst en armoede hielden.
Soit, veel info, veel nutteloze info. Goed, ik had besloten om niet op de molen van mijn ouwe heer te gaan werken, maar om dienst te nemen bij de KM. Varen, wijde verten zien, landen te bekijken en ja, gewoon, varen en zo. Tot ik bij mijn ouder het boek: "Gezworen Kameraden" (Battle Cry) van Leon Uris in de gaten kreeg en ik het ook nog eens ging lezen.
Een roman over de USMC, het Amerikaanse Korps Mariniers in de WO2, met hun leven en lijden onder andere in Guadalcanal.
=Man: ik moet marinier worden, da's het leven, dacht ik toen, en over hoe dat niet kon, hoor je later=
Geen opmerkingen:
Een reactie posten